ஶ்ரீ குருவாயூரப்பா அகிலகுரு பகவன் நமஸ்தே | ஸ்ரீ நாரயணீயம் 93-வது தசகம் meaning

 ஶ்ரீ குருவாயூரப்பா அகிலகுரு பகவன் நமஸ்தே | 

 

ஸ்ரீ நாரயணீயம் 93-வது தசகத்தில் பட்டத்ரி ஸ்ரீ குருவாயூரப்பனிடம், இருபத்து நான்கு குருக்கள் பற்றி இவ்வாறு👇🏻 கூறுகிறார்.
1. உமது கருணையினால் உறவினர்களிடம் உள்ள பாசத்தை நான் விடவேண்டும். இவ்வுலகம் மாயை என்று உணர்ந்து, எல்லாவற்றையும் விலக்கி, உம்மிடத்திலேயே மனதை நிலைநிறுத்தவேண்டும். தவறான புரிதலினால் பேதங்கள் ஏற்படுகிறது. நல்லவை, கெட்டவை என்ற ஞானத்தால் விதி அல்லது விதிவிலக்கு தோன்றுகிறது. தங்களிடத்தில் மனதை நிலைநிறுத்தியவனுக்கு விதி, விதிவிலக்கு என்ற வேறுபாடு எவ்வாறு தோன்றும்? 

2. இவ்வுலகில் பசி, தாகம் இவற்றைத் தீர்த்துக்கொள்ள மட்டுமே பல பிராணிகள் வாழ்கின்றன. பகுத்தறிவுள்ள மனிதன் அவைகளைவிட உயர்ந்தவனாகிறான். மனித பிறப்பு உண்மையில் அரிது. மனிதன் தனக்குத்தானே நண்பனாகவும், பகைவனாகவும் இருக்கிறான். உம்மிடத்தில் பக்தி கொண்டு தனது துன்பத்தைப் போக்கிக் கொள்ளும் வழியை அறிபவன் தனக்குத்தானே நண்பனாகவும், அவ்வாறு இல்லாதவன் தனக்குத்தானே பகைவனாகவும் ஆகிறான்.

3. பரமனே! உம்முடைய அருள் கிடைத்தால் உலகில் உள்ள எதுதான் குருவாக ஆகமுடியாது? அனைத்தையும் தாங்கி நிற்கும் இந்தப் பூமி பொறுமையாக இருக்கிறது. அந்தப் பொறுமையை நான் பூமாதேவியிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். ஈசனே! வாயுபகவானுக்கு அனைத்து பொருட்களுடன் தொடர்பு ஏற்பட்டாலும் பற்றற்று விளங்குகிறார். அவரிடமிருந்து பற்றற்ற தன்மையைக் கற்க வேண்டும். எங்கும் பரவியிருந்தும் பாதிக்கப்படாமல் இருக்கும் ஆத்மாவைப் பற்றிய தன்மையை ஆகாயம் என்ற குருவிடமிருந்து கற்க வேண்டும்.

4. தண்ணீரைப்போல் தெளிவாகவும், தூய்மையாகவும், இனிமையாகவும் நான் இருக்க வேண்டும். அக்னி எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொண்டு களங்கமில்லாமல் இருப்பதைப் போல் நானும் இருக்க வேண்டும். 

மரங்களில் அக்னி இருப்பதைப் போன்று எல்லா உயிர்களிலும் நான் இருப்பதாக அறிய வேண்டும். சந்திரனின் கலைகள் வளர்ந்து தேய்வதைப் போல், வளர்ச்சியும், தேய்வும் சரீரத்திற்கே, ஆத்மாவிற்கு இல்லை என்று அறிய வேண்டும். ஒரே சூரியன் தண்ணீரில் வெவ்வேறாகத் தோன்றுவதுபோல், ஒரே ஆத்மா சரீரங்களில் வெவ்வேறாகத் தோன்றுகிறது என்று உணர வேண்டும்.

5. வேடனால் கொல்லப்பட்ட தன் மனைவியையும், குஞ்சுகளையும் நினைத்து சோகத்தினால் இறந்த மாடப் புறாவைப் போல் நான் ஆகக் கூடாது. மலைப்பாம்பைப் போல் கிடைத்ததை உண்டு பசியைப் பொறுத்துக் கொள்ள வேண்டும். கடலைப் போல் கம்பீரமாக இருக்க வேண்டும். தீயில் தானாகவே விழும் வீட்டில் பூச்சியைப் போல் பெண் மோகம் முதலிய அற்ப சுகங்களில் விழாமலிருக்க வேண்டும். 

பூக்களிலிருந்து தேனை மட்டும் சேகரிக்கும் வண்டைப் போல் விஷயங்களின் சாரத்தை மட்டும் சேர்ப்பவனாக இருக்க வேண்டும். ஆனால் அவ்வண்டைப் போல் செல்வத்தை சேகரித்து அழியாமல் இருக்க வேண்டும்.

6. ஈசனே! ஆண் யானை பெண் யானைக்குக் கட்டுப்படுவதுபோல் பெண்களைக் கண்டு மோகமடையாமல் இருக்க வேண்டும். தேனீக்கள் தேனைச் சேர்த்து வைப்பதுபோல் அதிகமான பொருளைச் சேர்த்து வைக்காமல் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், தேனீ சேர்த்து வைத்த தேனை, தேன் எடுப்பவன் கவர்ந்து செல்வதுபோல், சேமித்து வைத்த அப்பொருளை யாராவது கவர்ந்து செல்வார்கள்.

 கீழ்த்தரமான பாட்டுக்களில் மயங்கும் மானைப் போல நான் மயங்காமல் இருக்க வேண்டும். உணவின் மீது உள்ள ஆசையால் தூண்டிலில் அகப்படும் மீனைப் போல உணவில் அதிக நாட்டம் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும். 

பிங்களை என்பவளைப் போல் ஆசையில்லாமல் தூங்க வேண்டும். குரரம் என்ற பறவை மூக்கில் இறைச்சியை வைத்துக் கொண்டிருந்ததால் மற்ற பறவைகளால் கொல்லப்பட்டது. அதைப் போல் பொருட்களில் ஆசை வைத்து நான் துன்பப்படாமல் இருக்க வேண்டும்.

7. சிறு குழந்தை, மரியாதை மற்றும் அவமதிப்பு உணர்வு இல்லாமல் இருப்பது போல் இருக்க வேண்டும். கன்னிப் பெண்ணின் கையில் உள்ள ஒற்றை வளையல் போல வீண் பேச்சுக்களின் தொடர்பு இல்லாமல் தனித்தன்மையுடன் இருக்க வேண்டும். அம்பு தயாரிப்பவன், அரசன் வரும் அறிவிப்பை அறியாததுபோல உம்மையே நினைத்து வேறு ஒன்றையும் நினைக்காதிருக்க வேண்டும். எலிவளையில் பாம்பு குடியிருப்பதுபோல, எந்த வீட்டிலும் ஆசை வைக்காமல், பிறர் இல்லத்தில் வாழ வேண்டும்.

8. உம்மால் படைக்கப்பட்ட உலகம் உம்மிடத்திலேயே அடங்கி விடுகிறது என்பதை சிலந்திப் பூச்சியிடமிருந்து அறிந்து கொள்வேன். உம்மையே நினைத்திருப்பது உம்முடைய வடிவத்தை அளிக்கிறது என்ற உறுதியான பாடத்தைக் குளவியிடமிருந்து கற்றுக் கொள்வேன். 

புழுக்களாகவும், சாம்பலாகவும் ஆகும் இந்த உடல் ஒரு சிறந்த குருவாக விளங்குகிறது. கவனமாக சிந்தனை செய்தால் இந்த உடல் ஞானத்தையும், வைராக்கியத்தையும் அளிக்கும். அதிலும் பல நோய்களால் பாதிக்கப்பட்ட என் உடலே எனக்குக் குருவாய் விரைவிலேயே வைராக்கியத்தை அளிக்கிறது.

9. குருவாயூரப்பனே! இந்த உடல் மீது கொண்ட ஆசையால் வீடு, பொருள், மனைவி ஆகியவற்றில் மக்கள் பற்று வைத்து உம்மை மறக்கிறார்கள். அந்த உடல் இறுதியில் அக்னிக்கும், நாய்க்கும் இரையாகிறது. வாழும்போது கண், காது, தோல், நாக்கு போன்ற இந்திரியங்களால் அலைக்கழிக்கப்படுகிறது. அந்தோ! உன் தாமரைப் பாதங்களை உடலின் ஒரு இந்திரியமாவது நாடுவதில்லை.

10. தாமரைக் கண்ணனே! இந்த உடலில் வைத்த ஆசையைத் தவிர்க்க முடியாதெனில், என் வியாதிகளைப் போக்கி உம்முடைய திருவடித் தாமரையில் அசைக்க முடியாத உறுதியான பக்தியை அளிக்க வேண்டும். பல பிறவிகளுக்குப் பிறகு அடைந்த இந்த பிராம்மண சரீரத்தைக் கீழ்த்தரமான இந்திரிய சந்தோஷத்திற்குள் தள்ள வேண்டாம். குருவாயூரப்பா! என்னைக் காப்பாற்ற வேண்டும்.

 ஸ்ரீ குருவாயூரப்பன் திருவடிகளே சரணம்|🙇🏼‍♀🙇🏼‍♀🙇🏼‍♀ 
ஸ்ரீஹரயே நமஹ|
ஸ்ரீஹரயே நமஹ|
ஸ்ரீஹரயே நமஹ

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 12

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 12

12.   பூமியும்  பூவராஹனும்

स्वायम्भुवो मनुरथो जनसर्गशीलो
दृष्ट्वा महीमसमये सलिले निमग्नाम् ।
स्रष्टारमाप शरणं भवदङ्घ्रिसेवा-
तुष्टाशयं मुनिजनै: सह सत्यलोके ॥१॥

svāyaṁbhuvō manurathō janasargaśīlō
dr̥ṣṭvā mahīmasamayē salilē nimagnām |
sraṣṭāramāpa śaraṇaṁ bhavadaṅghrisēvā-
tuṣṭāśayaṁ munijanaiḥ saha satyalōkē || 12-1 ||

ஸ்வாயம்பு⁴வோ மனுரதோ² ஜனஸர்க³ஶீலோ
த்³ருஷ்ட்வா மஹீமஸமயே ஸலிலே நிமக்³னாம் |
ஸ்ரஷ்டாரமாப ஶரணம் ப⁴வத³ங்க்⁴ரிஸேவா-
துஷ்டாஶயம் முனிஜனை꞉ ஸஹ ஸத்யலோகே || 12-1 ||

குருவாயூரப்பா ,  ஹிரண்யாக்ஷன்  பூமா தேவியைப்  பாய்போல்  சுருட்டி  தூக்கிக்கொண்டு போய் கடலுக்கடியே மறைத்து வைத்தான் என்று  தெரிந்துகொண்டேன்.  அப்போது என்ன நடந்தது? மனிதர்கள்  உலகில்  தோன்ற காரணமாயிருந்த முதல் மனு, ஸ்வயம்பு மனு,  ஏன்  காரணமில்லாமல்  பூமி ஜலத்தில் மூழ்குகிறது  என்று கவலை கொண்டார்.   அகாலத்தில்  இப்படி ஏன்   பூமி ஜலத்தில் மூழ்குவானேன் ?  உடனே, மனு முனிவர்களுடன்,  எப்போதும்  உன்  திருவடி தாமரையில் சேவித்துக்கொண்டிருக்கும்  ப்ரம்மாவைக்  காண ஸத்யலோகம் சென்றார்.

कष्टं प्रजा: सृजति मय्यवनिर्निमग्ना
स्थानं सरोजभव कल्पय तत् प्रजानाम् ।
इत्येवमेष कथितो मनुना स्वयंभू: -
रम्भोरुहाक्ष तव पादयुगं व्यचिन्तीत् ॥ २ ॥

 kaṣṭaṁ prajāḥ sr̥jati mayyavanirnimagnā
sthānaṁ sarōjabhava kalpaya tatprajānām |
ityēvamēṣa kathitō manunā svayaṁbhūḥ
raṁbhōruhākṣa tava pādayugaṁ vyacintīt || 12-2 ||

கஷ்டம் ப்ரஜா꞉ ஸ்ருஜதி மய்யவனிர்னிமக்³னா
ஸ்தா²னம் ஸரோஜப⁴வ கல்பய தத்ப்ரஜானாம் |
இத்யேவமேஷ கதி²தோ மனுனா ஸ்வயம்பூ⁴꞉
ரம்போ⁴ருஹாக்ஷ தவ பாத³யுக³ம் வ்யசிந்தீத் || 12-2 ||

''என்ன இக்கட்டு  இது?  சிருஷ்டியின்   ஆரம்பத்திலேயே பூமி  நீருக்குள்  மூழ்கிவிட்ட தே. பிரும்மதேவா ! மக்களுக்கு வாழ இடம்  வேண்டுமே  .  பூமியை   மீட்கவேண்டும்   என்று  பிரார்த்தித்தார் ஸ்வயம்பு மனு. . பிரும்மாவுக்கு  தெரியும் இது கிருஷ்ணா  உன்னால் தான்  நடக்க முடியும்  என்று.    ஆகவே ப்ரம்மா  உன்னிடம்  பூமியை மீட்டுத்  தர வேண்டிக்கொண்டார்.

हा हा विभो जलमहं न्यपिबं पुरस्ता-
दद्यापि मज्जति मही किमहं करोमि ।
इत्थं त्वदङ्घ्रियुगलं शरणं यतोऽस्य
नासापुटात् समभव: शिशुकोलरूपी ।३॥

hā hā vibhō jalamahaṁ nyapibaṁ purastā-
dadyāpi majjati mahī kimahaṁ karōmi |
itthaṁ tvadaṅghriyugalaṁ śaraṇaṁ yatō:’sya
nāsāpuṭātsamabhavaḥ śiśukōlarūpī || 12-3 ||

 ஹா ஹா விபோ⁴ ஜலமஹம் ந்யபிப³ம் புரஸ்தா-
த³த்³யாபி மஜ்ஜதி மஹீ கிமஹம் கரோமி |
இத்த²ம் த்வத³ங்க்⁴ரியுக³லம் ஶரணம் யதோ(அ)ஸ்ய
நாஸாபுடாத்ஸமப⁴வ꞉ ஶிஶுகோலரூபீ || 12-3 ||

ப்ரம்மா  நாராயணனிடம்  உடனே  சென்று,  ப்ரபோ!   பூமியைக் காணவில்லை.    ஒருவேளை நீரில் மூழ்கி இருக்குமோ என்று  நான் முதலிலேயே நீரை வடிக்க   குடிக்க  ஏற்பாடு செய்தும்  பயனில்லை.  பூமி பாதாளத்தில்   நீரில் எங்கு மூழ்கி விட்டதென்று அறிய  முடியவில்லை.  என்ன  செய்வது?  நீ தான் வழிகாட்ட வேண்டும்  நாராயணா,   என்று  உன்  திருவடித் தாமரையை தஞ்சம் அடைந்தார். அப்போது, உன்னுடைய சங்கல்பத்தால்,  பிரும்மாவினுடைய மூக்கிலிருந்து பன்றிக்  குட்டியின் வடிவில்   நீ  அவதரித்தாய். அது நீ எடுத்த முடிவு. எப்போது என்ன முடிவு எடுக்க  வேண்டும் என்று தெரிந்தவனாயிற்றே நீ.

अङ्गुष्ठमात्रवपुरुत्पतित: पुरस्तात्
भोयोऽथ कुम्भिसदृश: समजृम्भथास्त्वम् ।
अभ्रे तथाविधमुदीक्ष्य भवन्तमुच्चै -
र्विस्मेरतां विधिरगात् सह सूनुभि: स्वै: ॥४॥

aṅguṣṭhamātravapurutpatitaḥ purastāt
bhūyō:’tha kuṁbhisadr̥śaḥ samajr̥ṁbhathāstvam |
abhrē tathāvidhamudīkṣya bhavantamuccai-
rvismēratāṁ vidhiragātsaha sūnubhiḥ svaiḥ || 12-4 ||

அங்கு³ஷ்ட²மாத்ரவபுருத்பதித꞉ புரஸ்தாத்
பூ⁴யோ(அ)த² கும்பி⁴ஸத்³ருஶ꞉ ஸமஜ்ரும்ப⁴தா²ஸ்த்வம் |
அப்⁴ரே ததா²வித⁴முதீ³க்ஷ்ய ப⁴வந்தமுச்சை-
ர்விஸ்மேரதாம் விதி⁴ரகா³த்ஸஹ ஸூனுபி⁴꞉ ஸ்வை꞉ || 12-4 ||

தோன்றிய சமயம்  கிருஷ்ணா  நீ  சிறிய  உருவில் இருந்தாய்.  அதிக பக்ஷம் கட்டை விரல் அளவே இருந்தவன் கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில்  யானையின் அளவு வளர்ந்துவிட்டாய்.    வான் உயரத்திற்கு வளர்ந்த உன்னைப்  பார்த்த பிரும்மா,  ஸ்வயம்பு மனு மற்றும்  அனைத்து தேவர்களும்  முனிவர்களும்  திகைப்பிலும்  வியப்பிலும் அதிசயித்தபடி  நின்றனர்.

कोऽसावचिन्त्यमहिमा किटिरुत्थितो मे
नासापुटात् किमु भवेदजितस्य माया ।
इत्थं विचिन्तयति धातरि शैलमात्र:
सद्यो भवन् किल जगर्जिथ घोरघोरम् ॥५॥

kō:’sāvacintyamahimā kiṭirutthitō mē
nāsāpuṭātkimu bhavēdajitasya māyā |
itthaṁ vicintayati dhātari śailamātraḥ
sadyō bhavankila jagarjitha ghōraghōram || 12-5 ||

கோ(அ)ஸாவசிந்த்யமஹிமா கிடிருத்தி²தோ மே
நாஸாபுடாத்கிமு ப⁴வேத³ஜிதஸ்ய மாயா |
இத்த²ம் விசிந்தயதி தா⁴தரி ஶைலமாத்ர꞉
ஸத்³யோ ப⁴வன்கில ஜக³ர்ஜித² கோ⁴ரகோ⁴ரம் || 12-5 ||

பிரம்மனுக்கு  ஆச்சர்யம்.  எப்படி  என் மூக்கிலிருந்து  பன்றிக்  குட்டி ஒன்று  வெளிவந்தது.   ஏன்?  அளவிட முடியாத மகிமை உடைய இந்தப் பன்றிக்  குட்டி,  பின்னர்  வானளாவி நிற்கிறது.  இது சாதாரண விஷயமில்லை.  எல்லாம்  என்  அருமைத்  தந்தையாகிய   நாராயணன் செயல்.  வேறு  யாராகவும் இருக்க வழி இல்லை.  நடப்பதெல்லாம் நாராயணன் செயல் என்று அதனால் தான் நாம் அடிக்கடி சொல்கிறோம்.
இது  பகவானுடைய மாயையாக இருக்கலாம்   எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு காரணம் உண்டு,  என்று பிரும்மன் யோசித்து  சமாதானம் அடைந்தார்.  அப்போது, மலையைப் போல் தோன்றிய பன்றி ஆக்ரோஷத்தோடு   பயங்கரமாக கர்ஜித்தது .

तं ते निनादमुपकर्ण्य जनस्तप:स्था:
सत्यस्थिताश्च मुनयो नुनुवुर्भवन्तम् ।
तत्स्तोत्रहर्षुलमना: परिणद्य भूय-
स्तोयाशयं विपुलमूर्तिरवातरस्त्वम् ॥६॥

தம் தே நினாத³முபகர்ண்ய ஜனஸ்தப꞉ஸ்தா²꞉
ஸத்யஸ்தி²தாஶ்ச முனயோ நுனுவுர்ப⁴வந்தம் |
தத்ஸ்தோத்ரஹர்ஷுலமனா꞉ பரிணத்³ய பூ⁴ய-
ஸ்தோயாஶயம் விபுலமூர்திரவாதரஸ்த்வம் || 12-6 ||

எங்கும்  எதிரொலித்த  அந்த  வராஹ  கர்ஜனையைக் கேட்ட   ஜனலோகம், தபோலோகம்,ஸத்யலோகம் ஆகியவற்றில் உள்ள முனிவர்கள்  இது பரமாத்மா உன் குரல் என்று  உன்னை ஸ்தோத்ரம் செய்தார்கள். அவர்களுக்கு  ''பயப்படவேண்டாம்  நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்'' என்ற  ஆறுதலைத் தந்தது  அந்த குரல். அடுத்த கணமே   சந்தோஷமாக  நாராயணன்  வராக ரூபத்தில்  சமுத்ரத்திற்குள் பாய்ந்தார்.

ऊर्ध्वप्रसारिपरिधूम्रविधूतरोमा
प्रोत्क्षिप्तवालधिरवाङ्मुखघोरघोण: ।
तूर्णप्रदीर्णजलद: परिघूर्णदक्ष्णा
स्तोतृन् मुनीन् शिशिरयन्नवतेरिथ त्वम् ॥७॥

ஊர்த்⁴வப்ரஸாரிபரிதூ⁴ம்ரவிதூ⁴தரோமா
ப்ரோத்க்ஷிப்தவாலதி⁴ரவாங்முக²கோ⁴ரகோ⁴ண꞉ |
தூர்ணப்ரதீ³ர்ணஜலத³꞉ பரிகூ⁴ர்ணத³க்ஷ்ணா
ஸ்தோத்ரூன்முனீன் ஶிஶிரயன்னவதேரித² த்வம் || 12-7 ||
   
சிலிர்த்த  ரோமங்கள்,    தாமிர வர்ணம்,  முறுக்கிக்கொண்டு  உயரமாக நிமிர்த்தப்பட்ட   வாலுடனும்,  பலம் மிகுந்த உடலுடன்,    முகத்தில்  வாயருகே   ரெண்டு பக்கத்திலும்  கூர்மையான தடித்த  உறுதியான மேல் நோக்கி வளர்ந்த பெரிய  கோரைப்பற்களுடன்  பலமிகுந்த  வாளிப்பான தோளுடனும் , கீழ் நோக்கிய மூக்குடனும், சுழலும் கண்களுடனும்  தோன்றிய  வராகம்  நாராயணன் என்று எவராலும்  அனுமானிக்க முடியாது.  

अन्तर्जलं तदनुसंकुलनक्रचक्रं
भ्राम्यत्तिमिङ्गिलकुलं कलुषोर्मिमालम् ।
आविश्य भीषणरवेण रसातलस्था -
नाकम्पयन् वसुमतीमगवेषयस्त्वम् ॥८॥

அந்தர்ஜலம் தத³னு ஸங்குலனக்ரசக்ரம்
ப்⁴ராம்யத்திமிங்கி³லகுலம் கலுஷோர்மிமாலம் |
ஆவிஶ்ய பீ⁴ஷணரவேண ரஸாதலஸ்தா²-
நாகம்பயன்வஸுமதீமக³வேஷயஸ்த்வம் || 12-8 ||

பெருத்த சப்தத்துடன்   வராஹன்  கடலில் குதிக்க,  பெருமளவு நீர்  வெளியே  தெறித்து விழ  நாராயணா, நீ  சமுத்திர பிரவேசம் செய்தபோது, கடல் அலைகள் உயர எழும்பி கலங்கின.   நீரில்  உள்ள  பெரிய  உயிர்வாழ்  மிருகங்களும், ஜந்துக்களும், தூக்கி எறியப்பட்டன.  சுறாக்கள்,  திமிங்கலங்கள்  நிலை குலைந்தன.    ரஸாதலம் எனும்  பாதாள லோகத்திலுள்ளவர்கள்,  நாக லோகத்திலுள்ளவர்கள் எல்லாம்  என்ன நடக்குமோ என்று கதி கலங்கி  ஸ்தம்பித்துப் போனார்கள். 8
 
दृष्ट्वाऽथ दैत्यहतकेन रसातलान्ते
संवेशितां झटिति कूटकिटिर्विभो त्वम् ।
आपातुकानविगणय्य सुरारिखेटान्
दंष्ट्राङ्कुरेण वसुधामदधा: सलीलम् ॥९॥

த்³ருஷ்ட்வா(அ)த² தை³த்யஹதகேன ரஸாதலாந்தே
ஸம்வேஶிதாம் ஜ²டிதி கூடகிடிர்விபோ⁴ த்வம் |
ஆபாதுகானவிக³ணய்ய ஸுராரிகே²டான்
த³ம்ஷ்ட்ராங்குரேண வஸுதா⁴மத³தா⁴꞉ ஸலீலம் || 12-9 ||

''ப்ரபோ!  குருவாயூரப்பா,  நாராயணா,  நீ  வராஹ  ரூபனாக   ரஸாதல  (பாதாள )லோகத்தின் நடுவில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த பூமியைக்  கண்டுபிடித்துவிட்டாய்.   பூமியை மீட்க வந்த உன்னை  எதிர்ப்பார்த்து  காத்திருந்து  எதிர்த்த  ராக்ஷதர்களை எமனுலகுக்கு அனுப்பி,  பூமியை ஜாக்கிரதையாக உனது  இரு பெரிய  கோரைப்பற்களின் இடையே அசையாமல் நிறுத்தி   மேலே  தூக்கினாய் .  பூமி  கடல் நடுவே  இன்றும் நம்மை தாங்கி  நிற்கிறதே.

अभ्युद्धरन्नथ धरां दशनाग्रलग्न
मुस्ताङ्कुराङ्कित इवाधिकपीवरात्मा ।
उद्धूतघोरसलिलाज्जलधेरुदञ्चन्
क्रीडावराहवपुरीश्वर पाहि रोगात् ॥१०॥

அப்⁴யுத்³த⁴ரன்னத² த⁴ராம் த³ஶனாக்³ரலக்³ன
முஸ்தாங்குராங்கித இவாதி⁴கபீவராத்மா |
உத்³தூ⁴தகோ⁴ரஸலிலாஜ்ஜலதே⁴ருத³ஞ்சன்
க்ரீடா³வராஹவபுரீஶ்வர பாஹி ரோகா³த் || 12-10 ||      

எண்டே  குருவாயூரப்பா!   நீ  அலகிலா விளையாட்டுடையவன்.   பூமியைக் காத்து  ரக்ஷிக்க  வராக அவதாரம் எடுத்த  பூவராக பெருமாளே!   நீ  பூமியை  கோரைப்பற்களின் இடையே   அசையாமல் நிறுத்தி தூக்கி வந்த காட்சியை மனதில் காண்கிறேன்.  முளை வந்த கோரைக் கிழங்கைப்போல்  பூமி  அப்போது தோன்றியது . மிகப் பெரிய சரீரத்தோடு,  கலங்கிய சமுத்திரத்திலிருந்து மேலே  எழும்பியவனே,  பூமியைக் காப்பாற்றிய உனக்கு என் ரோகத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுவது  கஷ்டமான காரியமா?   என்னை ரக்ஷிப்பாயாக என்று நமஸ்கரிக்கிறார்  மேல்பத்தூர்  நாராயண நம்பூதிரி.

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 11

 Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 11

 

11 மூன்று அசுர பிறவிகள்

क्रमेण सर्गे परिवर्धमाने
कदापि दिव्या: सनकादयस्ते ।
भवद्विलोकाय विकुण्ठलोकं
प्रपेदिरे मारुतमन्दिरेश ॥१॥

krameNa sarge parivardhamaane
kadaapi divyaaH sanakaadayaste |
bhavadvilOkaaya vikuNThalOkaM
prapedire maarutamandiresha ||

க்ரமேண ஸர்கே₃ பரிவர்த₄மாநே
கதா₃பி தி₃வ்யா: ஸநகாத₃யஸ்தே |
ப₄வத்₃விலோகாய விகுண்ட₂லோகம்
ப்ரபேதி₃ரே மாருதமந்தி₃ரேஶ || 1||

நாராயண நம்பூதிரி  குருவாயூரப்பன்  சந்நிதியில் அவன் எதிரில் அமர்ந்திருந்தாலும் எண்ணத்தில்  அவர்  பிரம்மன் படைப்பை ஆரம்பிக்கும் காலத்துக்கு போய் விட்டார்.  ''ஹே குருவாயூரப்பா!   சிருஷ்டி கார்யம்  படு வேகமாக  பெருகிக் கொண்டு வரும்போது  ப்ரம்மாவின் புத்ரர்கள்  உன்னை  தரிசிக்க வைகுண்டத்துக்கு வந்தார்களாமே   அப்படியா?''''ஆமாம்  என்று தலையாட்டினான் உண்ணிகிருஷ்ணன் .

मनोज्ञनैश्रेयसकाननाद्यै-
रनेकवापीमणिमन्दिरैश्च ।
अनोपमं तं भवतो निकेतं
मुनीश्वरा: प्रापुरतीतकक्ष्या: ॥२॥

manOj~nanaishreyasakaananaadyai
ranekavaapiimaNimandiraishcha
anOpamaM taM bhavatO niketa
muniishvaraaH praapuratiitakakshyaaH ||

மநோஜ்ஞநைஶ்ரேயஸகாநநாத்₃யை-
ரநேகவாபீமணிமந்தி₃ரைஶ்ச |
அநோபமம் தம் ப₄வதோ நிகேதம்
முநீஶ்வரா: ப்ராபுரதீதகக்ஷ்யா: || 2||

வைகுண்டம் அற்புதமாக இருக்குமாமே . எங்கும் கொட்டைகள்,  ஆறு வாசல்கள். உள்ளே  அழகிய நந்தவனங்கள்.  நைஸ்ரேயஸ்  என்று அதற்கு பெயராமே ?  பூத்துக் குலுங்கும்  புஷ்பங்கள்,கனிவர்க்கங்கள்.  தடாகங்கள், ஜிலுஜிலு என  தென்றல் காற்று.புத்தம் புதிய நவரத்னமயமாக இழைத்துக் கட்டிய  கட்டிடங்கள்.   கேட்டாலேயே  மதியை மயக்குகிறதே. இதெல்லாம் பார்த்த்து ரசித்துக்கொண்டே  அந்தமுனிவர்கள் உன்னை அடைந்தார்களா?
''ஆமாம்''  என்று புன்னகைத்தான்  குருவாயூரப்பன்

भवद्दिद्दृक्षून्भवनं विविक्षून्
द्वा:स्थौ जयस्तान् विजयोऽप्यरुन्धाम् ।
तेषां च चित्ते पदमाप कोप:
सर्वं भवत्प्रेरणयैव भूमन् ॥३॥

bhavaddidR^ikshuunbhavanaM vivikshuun
dvaaHsthau jayastaan vijayO(a)pyarundhaam |
teShaaM cha chitte padamaapa kOpaH
sarvaM bhavatpreraNayaiva bhuuman ||

ப₄வத்₃தி₃த்₃த்₃ருக்ஷூந்ப₄வநம் விவிக்ஷூந்
த்₃வா:ஸ்தௌ₂ ஜயஸ்தாந் விஜயோ(அ)ப்யருந்தா₄ம் |
தேஷாம் ச சித்தே பத₃மாப கோப:
ஸர்வம் ப₄வத்ப்ரேரணயைவ பூ₄மந் || 3||

வைகுண்டத்திற்குள் நுழைய  அனுமதி கிடைத்தாலும் உன்னை அங்கே காண்பது  எளிதில் முடியாதே?  உன் வாசல் காப்போர்கள் இருக்கவே இருக்கிறார்களே.  ஜெய விஜயர்கள். எவர் வந்தாலும் உன் அனுமதி இன்றி உள்ளே உன்னை தரிசிக்க விடுவார்களா?.  ஸனகாதி  முனிவர்கள்  தடுத்து நிறுத்தப்பட்டனர் . என்ன  எங்களையா தடுத்து நிறுத்துகிறீர்கள்?  என்று கோபம் கொண்டார்கள் ரிஷிகள்.  கிருஷ்ணா, என்ன அப்படிப் பார்க்கி றாய்? உனக்கு தெரியாமலா இது நடக்கும்?  இதுவும் உன் கபடநாடகமா?

वैकुण्ठलोकानुचितप्रचेष्टौ
कष्टौ युवां दैत्यगतिं भजेतम् ।
इति प्रशप्तौ भवदाश्रयौ तौ
हरिस्मृतिर्नोऽस्त्विति नेमतुस्तान् ॥४॥

vaikuNThalOkaanuchitapracheShTau
kaShTau yuvaaM daityagatiM bhajetam |
iti prashaptau bhavadaashritau tau
harismR^itirnO(a)sitvati nematustaan ||

வைகுண்ட₂லோகாநுசிதப்ரசேஷ்டௌ
கஷ்டௌ யுவாம் தை₃த்யக₃திம் ப₄ஜேதம் |
இதி ப்ரஶப்தௌ ப₄வதா₃ஶ்ரயௌ தௌ
ஹரிஸ்ம்ருதிர்நோ(அ)ஸ்த்விதி நேமதுஸ்தாந் || 4||

வைகுண்டத்தில்  விஷ்ணுவான நாராயணனைத் தரிசிக்க தடையா.?.. அக்கிரமம். இது.  த்வாரபாலகர்களே , தகாத காரியம் செய்த உங்களைச்  சபிக்கிறோம்.   நீங்கள் அசுரப்பிறவி எடுக்கக்  கடவது.    ஜெயவிஜயர்கள் அதிர்ச்சி அடைந்தார்கள்.  கடமையைச் செய்வது தப்பா?  விதியின் கொடுமை.  என்ன செய்யமுடியும்?  முனிவர்களை வணங்கினார்கள். உங்கள் சாபம் பலித்தால்  அப்போதும் எங்களுக்கு ஸ்ரீமன் நாராயண னனின் நினைவு மனதில் இருந்து கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று அனுக்ரஹம் புரியுங்கள்''  என்று வேண்டினார்கள்.
तदेतदाज्ञाय भवानवाप्त:
सहैव लक्ष्म्या बहिरम्बुजाक्ष ।
खगेश्वरांसार्पितचारुबाहु-
रानन्दयंस्तानभिराममूर्त्या ॥५॥

tadetadaaj~naaya bhavaanavaaptaH
sahaiva lakshmyaa bahirambujaaksha |
khageshvaraamsaarpitachaarubaahu
raanandayamstaanabhiraamamuurtyaa||

நம்பூதிரி மேலும்  அங்கே நடந்ததை வர்ணிக்கிறார்.  ''நாராயணா,  ஜெயவிஜயர்களை நோக்கி  ரிஷிகள் குரலை உயர்த்தி பேசுவது  உனக்கு   கேட்டுவிட்டது .  தாமரைக்கண்ணா , லக்ஷ்மி தேவி சமேதனாக  ஒரு கையால்  கருடனின்  தோளை  அணைத்தவாறு  வாசலுக்கு வந்துவிட்டாய் .  சனகாதி முனிவர்களை பார்த்து வணங்கினாய்.   போதுமே  வேறு என்ன வேண்டும். முனிவர்கள் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தார்கள். இல்லையா?ஆமாம் என்று தலைசாய்த்தான் உண்ணி  கிருஷ்ணன்.

ததே₃ததா₃ஜ்ஞாய ப₄வாநவாப்த:
ஸஹைவ லக்ஷ்ம்யா ப₃ஹிரம்பு₃ஜாக்ஷ |
க₂கே₃ஶ்வராம்ஸார்பிதசாருபா₃ஹு-
ராநந்த₃யம்ஸ்தாநபி₄ராமமூர்த்யா || 5||

प्रसाद्य गीर्भि: स्तुवतो मुनीन्द्रा-
ननन्यनाथावथ पार्षदौ तौ ।
संरम्भयोगेन भवैस्त्रिभिर्मा-
मुपेतमित्यात्तकृपं न्यगादी: ॥६॥

prasaadya giirbhiH stuvatO muniindraanananyanaathaavatha
paarShadau tau |
sanrambhayOgena bhavaisitrabhirmaamupetamityaattakR^
ipaM nyagaadiiH ||

ப்ரஸாத்₃ய கீ₃ர்பி₄: ஸ்துவதோ முநீந்த்₃ரா-
நநந்யநாதா₂வத₂ பார்ஷதௌ₃ தௌ |
ஸம்ரம்ப₄யோகே₃ந ப₄வைஸ்த்ரிபி₄ர்மா-
முபேதமித்யாத்தக்ருபம் ந்யகா₃தீ₃: || 6||

அவ்வளவு  தான்,  ரிஷிகள் தங்களை மறந்தார்கள்,உலகமே  அவர்களுக்கு   மறந்தது,  எங்கும்  நீயே தெரிந்தாய். உள்ளும் புறமும் உன்னையே  தரிசித்து,  சனகாதி முனிவர்கள்  ஆற்று வெள்ளம்போல்   உன் மேல் ஸ்தோத்திரங்கள் பாட ஆரம்பித்து விட்டா ர்கள்.  பகவானே,    நீ  அவர்களை  ஆசிர்வதித்து   தரிசனம் தந்து அவர்கள் விருப்பத்தை பூர்த்தி செய்தாய்.  முகம் வாடி நின்ற  ஜய விஜயர்களைப் பார்த்து, “என்னைத் தவிர வேறு கதியற்ற நீங்கள் மூன்று ராக்ஷஸ பிறவி எடுத்து  எதிரிகளாக கோபத்தோடு  என்னை எதிர்த்து முடிவில் என்னை வந்து அடையுங்கள்” என்று சொன்னாயாமே. ''குருவாயூ ரப்பன்  ஆம் என்று தலையசைத்தான்.

त्वदीयभृत्यावथ काश्यपात्तौ
सुरारिवीरावुदितौ दितौ द्वौ ।
सन्ध्यासमुत्पादनकष्टचेष्टौ
यमौ च लोकस्य यमाविवान्यौ ॥७॥

tvadiiyabhR^ityaavatha kashyapaattau
suraariviiraavuditau ditau dvau |
sandhyaasamutpaadanakaShTacheShTau
yamau cha lOkasya yamaavivaanyau ||

த்வதீ₃யப்₄ருத்யாவத₂ காஶ்யபாத்தௌ
ஸுராரிவீராவுதி₃தௌ தி₃தௌ த்₃வௌ |
ஸந்த்₄யாஸமுத்பாத₃நகஷ்டசேஷ்டௌ
யமௌ ச லோகஸ்ய யமாவிவாந்யௌ || 7||

அப்புறம் நடந்ததை புராணங்கள் நிறைய  சொல்கிறதே.  ஜெய விஜயர்கள்  பூமியில் அவதரித்தார்கள்.  கச்யபருக்கும், திதிக்கும் பிள்ளைகளாக, பிறந்ததால்  தாய் வழியாக  அடையாளம் காணப்படுவது அப்போது வழக்கம். திதியின் புத்திரர்கள்  தைத்ரியர்கள் எனப்பட்டனர்.   ராதையின் பிள்ளை ராதேயன், குந்தியின் பிள்ளை  கௌந்தேயன் மாதிரி.   மிகவும்  கொடிய குணங்கள் கொண்டவர்க ளாக இருந்தார்கள்.  பலசாலிகள் தவம் பெற்றவர்கள் என்பதால்  மூவுலகும் நடுங்கும் வகையில்   தேவர்களைத் துன்புறுத்தினார்கள்.

हिरण्यपूर्व: कशिपु: किलैक:
परो हिरण्याक्ष इति प्रतीत: ।
उभौ भवन्नाथमशेषलोकं
रुषा न्यरुन्धां निजवासनान्धौ ॥८॥

hiraNyapuurvaH kashipuH kilaikaH
parO hiraNyaaksha iti pratiitaH |
ubhau bhavannaathamasheShalOkaM
ruShaa nyarundhaaM nijavaasanaandhau ||

ஒரு பிறவியில்  ஜெய விஜயர்கள்  ஹிரண்ய கசிபு , ஹிரண்யாக்ஷன் என  பெயர்கள் கொண்டவர்கள். எவ்வளவு துன்பங்கள் கொடுக்க முடியுமோ அவ்வளவு  தேவர்களுக்கு தந்தவர்கள்.  மூவுலகங்களும் நடுங்கின.

ஹிரண்யபூர்வ: கஶிபு: கிலைக:
பரோ ஹிரண்யாக்ஷ இதி ப்ரதீத: |
உபௌ₄ ப₄வந்நாத₂மஶேஷலோகம்
ருஷா ந்யருந்தா₄ம் நிஜவாஸநாந்தௌ₄ || 8||

ஹிரண்யனுக்கு  பிடிக்காத ஒரு  வார்த்தை  நாராயணன். மூவுலகிலும் உன் பெயரே இருக்க கூடாது என்று எண்ணியவன்.   தன்னைவிட உயர்ந்தவன் எவனுமில்லை என்ற அகந்தை கொண்டவன்.  உன்னை அடியோடு வெறுத்தவன்.

तयोर्हिरण्याक्षमहासुरेन्द्रो
रणाय धावन्ननवाप्तवैरी ।
भवत्प्रियां क्ष्मां सलिले निमज्य
चचार गर्वाद्विनदन् गदावान् ॥९॥

tayOrhiraNyaakshamahaasurendrO
raNaaya dhaavannanavaaptavairii |
bhavatpriyaaM kshmaaM salile nimajya
chachaara garvaadvinadan gadaavaan ||

ஹிரண்யாக்ஷன் ஒரு படி மேலே போய் அவனது  கையில் சக்தி வாய்ந்  கதாயுதம் ஏந்தி ,  எல்லா லோகங்களிலும்  சென்று அனைவரையும்  வாட்டி வதைத்தான். அவனை எதிர்க்க எவருமில்லை.  நாராயணா உனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும் உன்  பூமாதேவியை  சுருட்டிக் கொண்டுபோய் கடல்களுக்கு அடியிலே மறைத்து வைத்து  விட்டானே .  உனக்கு எப்படி இருந்திருக்கும்?   எல்லாம் நீ எதிர்பார்த்ததுதானே.?

தயோர்ஹிரண்யாக்ஷமஹாஸுரேந்த்₃ரோ
ரணாய தா₄வந்நநவாப்தவைரீ |
ப₄வத்ப்ரியாம் க்ஷ்மாம் ஸலிலே நிமஜ்ய
சசார க₃ர்வாத்₃விநத₃ந் க₃தா₃வாந் || 9||

ततो जलेशात् सदृशं भवन्तं
निशम्य बभ्राम गवेषयंस्त्वाम् ।
भक्तैकदृश्य: स कृपानिधे त्वं
निरुन्धि रोगान् मरुदालयेश ॥१०।

tatO jaleshaat sadR^ishaM bhavantaM
nishamya babhraama gaveShayamstvaam |
bhaktaikadR^ishyaH sa kR^ipaanidhe tvaM
nirundhi rOgaan marudaalayesha ||

ததோ ஜலேஶாத் ஸத்₃ருஶம் ப₄வந்தம்
நிஶம்ய ப₃ப்₄ராம க₃வேஷயம்ஸ்த்வாம் |
ப₄க்தைகத்₃ருஶ்ய: ஸ க்ருபாநிதே₄ த்வம்
நிருந்தி₄ ரோகா₃ந் மருதா₃லயேஶ || 10 ||

வருணன் ஓடிவந்தான்.  அவனை நிறுத்தி ஹிரண்யாக்ஷன்  எனக்கு சமம் யாரடா சொல்? என்றான்.  அந்த நாராயணன் ஒருவனே  என்றான் வருணன்.  எங்கே  அந்த  நாராய ணன்  என கேட்டு உன்னை தேடினான் ஹிரண்யாக்ஷன்.   கருணா மூர்த்தி குருவாயூரப்பா,  நான் சொல்வதெல்லாம் நினைவுக்கு வருகிறதா?  நேரம் வந்து விட்டது ஹிரண்யாக்ஷனுக்கு.  உன் பக்தர்களுக்கு நீ  அரியவன், அரி. என் குறைகளையும் அறிவாய். தீர்ப்பாய் தெய்வமே .

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 10

 Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 10

10. மனிதன்  தோன்றினான்.

 

वैकुण्ठ वर्धितबलोऽथ भवत्प्रसादा-
दम्भोजयोनिरसृजत् किल जीवदेहान् ।
स्थास्नूनि भूरुहमयानि तथा तिरश्चां
जातिं मनुष्यनिवहानपि देवभेदान् ॥१॥

  vaikuṇṭha vardhitabalō:’tha bhavatprasādā-
daṁbhōjayōnirasr̥jatkila jīvadēhān |
sthāsnūni bhūruhamayāni tathā tiraścāṁ
jātīrmanuṣyanivahānapi dēvabhēdān || 10-1 ||

  வைகுண்ட² வர்தி⁴தப³லோ(அ)த² ப⁴வத்ப்ரஸாதா³-
த³ம்போ⁴ஜயோனிரஸ்ருஜத்கில ஜீவதே³ஹான் |
ஸ்தா²ஸ்னூனி பூ⁴ருஹமயானி ததா² திரஶ்சாம்
ஜாதீர்மனுஷ்யனிவஹானபி தே³வபே⁴தா³ன் || 10-1 ||

''வைகுண்ட நாதா, நீ அளித்த அதீத சக்தியால் ப்ரம்மா ஸ்ரிஷ்டியை  வேகமாக துவங்கிவிட்டான். ஸ்தாவர ஜங்கம உயிர்கள் தோன்றின. அசைவது, அசையாதது, பேசுவது பேசாதது, பரப்பன, நடப்பன, ஊர்வன, மிதப்பன  எல்லாமே  பிறந்தது.  இந்த உயிரினங்களில் ஜீவன்தகுந்த உடலில் அடைக்கப்பட்டது.

मिथ्याग्रहास्मिमतिरागविकोपभीति-
रज्ञानवृत्तिमिति पञ्चविधां स सृष्ट्वा ।
उद्दामतामसपदार्थविधानदून -
स्तेने त्वदीयचरणस्मरणं विशुद्ध्यै ॥२॥

mithyāgrahāsmimatirāgavikōpabhīti-
rajñānavr̥ttimiti pañcavidhāṁ sa sr̥ṣṭvā |
uddāmatāmasapadārthavidhānadūna-
stēnē tvadīyacaraṇasmaraṇaṁ viśuddhyai || 10-2 ||

மித்²யாக்³ரஹாஸ்மிமதிராக³விகோபபீ⁴தி-
ரஜ்ஞானவ்ருத்திமிதி பஞ்சவிதா⁴ம் ஸ ஸ்ருஷ்ட்வா |
உத்³தா³மதாமஸபதா³ர்த²விதா⁴னதூ³ன-
ஸ்தேனே த்வதீ³யசரணஸ்மரணம் விஶுத்³த்⁴யை || 10-2 ||

அஹங்காரம்  தோன்றிவிட்டது. ஐம்புலன்கள் தெரிந்துவிட்டது.  மாயை உருவெடுத்தது. கோபம் தாபம் சண்டாளம் எல்லாம் புரிந்துவிட்டது.  பயம்  வந்துவிட்டது.  தீயவைகளும்  நல்லவற்றோடு உருவானது.  பயிர் இருந்தால் களையும் தோன்றவில்லையா?.  நெல்லொடு புல் .   அப்போது தானே  நல்லவற்றின்  தன்மை  மேன்மை புரியும்.  பிரமன்  தன்னை பரிசுத்தமாக்கிக்   கொள்ள   நாராயணா உன்  தாமரைத் திருவடிகளை விடாமல் தியானித்தான்.

तावत् ससर्ज मनसा सनकं सनन्दं
भूय: सनातनमुनिं च सनत्कुमारम् ।
ते सृष्टिकर्मणि तु तेन नियुज्यमाना-
स्त्वत्पादभक्तिरसिका जगृहुर्न वाणीम् ॥३॥

tāvatsasarja manasā sanakaṁ sanandaṁ
bhūyassanātanamuniṁ ca sanatkumāram |
tē sr̥ṣṭikarmaṇi tu tēna niyujyamānā-
stvatpādabhaktirasikā jagr̥hurna vāṇīm || 10-3 ||

தாவத்ஸஸர்ஜ மனஸா ஸனகம் ஸனந்த³ம்
பூ⁴யஸ்ஸனாதனமுனிம் ச ஸனத்குமாரம் |
தே ஸ்ருஷ்டிகர்மணி து தேன நியுஜ்யமானா-
ஸ்த்வத்பாத³ப⁴க்திரஸிகா ஜக்³ருஹுர்ன வாணீம் || 10-3 ||

பிரமன் சிருஷ்டியை  தனது   கையினால் நாம் பொம்மை செய்வது போல் படைக்கவில்லை. மனதில் சங்கல்பத்தால் எண்ணற்ற பிறவிகளை தோற்றுவித்தவன் .  சனகர், ஸநந்தனர்  ,சனாதனர் சனத் குமாரர்  என்று  ரிஷிகள் தோன்றினார்கள்.  ''நீங்களும்  சிருஷ்டி யில் என்னோடு பங்கேற்க வாருங்கள்'' என அழைத்தும் அவர்கள் அதில் ஈடுபடவில்லை. அவர்கள்  நாராயணா   உனது  திருவடிகளை  வணங்குவதிலேயே காலம்  கழித்தவர்கள்.

तावत् प्रकोपमुदितं प्रतिरुन्धतोऽस्य
भ्रूमध्यतोऽजनि मृडो भवदेकदेश: ।
नामानि मे कुरु पदानि च हा विरिञ्चे-
त्यादौ रुरोद किल तेन स रुद्रनामा ॥४॥

tāvatprakōpamuditaṁ pratirundhatō:’sya
bhrūmadhyatō:’jani mr̥ḍō bhavadēkadēśaḥ |
nāmāni mē kuru padāni ca hā viriñcē-
tyādau rurōda kila tēna sa rudranāmā || 10-4 ||

தாவத்ப்ரகோபமுதி³தம் ப்ரதிருந்த⁴தோ(அ)ஸ்ய
ப்⁴ரூமத்⁴யதோ(அ)ஜனி ம்ருடோ³ ப⁴வதே³கதே³ஶ꞉ |
நாமானி மே குரு பதா³னி ச ஹா விரிஞ்சே-
த்யாதௌ³ ருரோத³ கில தேன ஸ ருத்³ரனாமா || 10-4 ||

ப்ரம்மாவிற்கு கோபம் வந்துவிட்டது.   அவரது மானசீக புத்திரர்களே   இப்படி  அவர் வாக்கை நிராகரித்து விட்டார்களே என்று கோபத்தோடு வருத்தமும் உண்டு.  அந்த உணர்ச்சியை அவர்  மறக்கமுடியவில்லை. அப்போது அவன் ஸ்ரிஷ்டியில் தோன்றியவர்   ம்ரிதா.   ப்ரம்மாவின்  நெற்றிப்புருவங்கள் இடையே  தோன்றியவர். இந்த   ம்ருதா தான் கோபத்தில் பிறந்த  ருத்ரன்.

एकादशाह्वयतया च विभिन्नरूपं
रुद्रं विधाय दयिता वनिताश्च दत्वा ।
तावन्त्यदत्त च पदानि भवत्प्रणुन्न:
प्राह प्रजाविरचनाय च सादरं तम् ॥५॥

  ēkādaśāhvayatayā ca vibhinnarūpaṁ
rudraṁ vidhāya dayitā vanitāśca dattvā |
tāvantyadatta ca padāni bhavatpraṇunnaḥ
prāha prajāviracanāya ca sādaraṁ tam || 10-5 ||

ஏகாத³ஶாஹ்வயதயா ச விபி⁴ன்னரூபம்
ருத்³ரம் விதா⁴ய த³யிதா வனிதாஶ்ச த³த்த்வா |
தாவந்த்யத³த்த ச பதா³னி ப⁴வத்ப்ரணுன்ன꞉
ப்ராஹ ப்ரஜாவிரசனாய ச ஸாத³ரம் தம் || 10-5 ||

நாராயணா  நீ  உணர்த்தியபடியே  ப்ரம்மா  ருத்ரனுக்கு  பதினோரு அம்சங்களை  உண்டாக்கி  பெயர்களை  சூட்டினான். அவர்கள் இருப்பிடங்களை அமைத்தான்.  ''எனக்கு  படைக்கும் தொழிலில்  நீங்கள் உதவுங்கள்'' என கேட்டுக்கொண்டான்.
रुद्राभिसृष्टभयदाकृतिरुद्रसंघ-
सम्पूर्यमाणभुवनत्रयभीतचेता: ।
मा मा प्रजा: सृज तपश्चर मङ्गलाये-
त्याचष्ट तं कमलभूर्भवदीरितात्मा ॥६॥

rudrābhisr̥ṣṭabhayadākr̥tirudrasaṅgha-
saṁpūryamāṇābhuvanatrayabhītacētāḥ |
mā mā prajāḥ sr̥ja tapaścara maṅgalāyē-
tyācaṣṭa taṁ kamalabhūrbhavadīritātmā || 10-6 ||

ருத்³ராபி⁴ஸ்ருஷ்டப⁴யதா³க்ருதிருத்³ரஸங்க⁴-
ஸம்பூர்யமாணாபு⁴வனத்ரயபீ⁴தசேதா꞉ |
மா மா ப்ரஜா꞉ ஸ்ருஜ தபஶ்சர மங்க³லாயே-
த்யாசஷ்ட தம் கமலபூ⁴ர்ப⁴வதீ³ரிதாத்மா || 10-6 ||

ருத்ரனின் அம்சங்கள் கோபத்தோடு கூடியவை.  மூவுலகிலும் நிறைந்தவர்கள்.  அவர்களுடைய   கோபாவேசம் ப்ரம்மாவையே  திகைக்கவைத்தது.  உன்  உந்துதலால்  ப்ரம்மா  ருத்ரனின் படைப்புகளை நிறுத்தினான்.  ''சிருஷ்டியை  நிறுத்தி விட்டு நீங்கள்  லோக க்ஷேமத்துக்காக  தவம் இருங்கள்'' என்று  ப்ரம்மா  ருத்ரர்களை கேட்டுக்கொண்டார்.
तस्याथ सर्गरसिकस्य मरीचिरत्रि-
स्तत्राङिगरा: क्रतुमुनि: पुलह: पुलस्त्य: ।
अङ्गादजायत भृगुश्च वसिष्ठदक्षौ
श्रीनारदश्च भगवन् भवदंघ्रिदास: ॥७॥

  tasyātha sargarasikasya marīciratri-
statrāṅgirāḥ kratumuniḥ pulahaḥ pulastyaḥ |
aṅgādajāyata bhr̥guśca vasiṣṭhadakṣau
śrīnāradaśca bhagavan bhavadaṅghridāsaḥ || 10-7 ||

தஸ்யாத² ஸர்க³ரஸிகஸ்ய மரீசிரத்ரி-
ஸ்தத்ராங்கி³ரா꞉ க்ரதுமுனி꞉ புலஹ꞉ புலஸ்த்ய꞉ |
அங்கா³த³ஜாயத ப்⁴ருகு³ஶ்ச வஸிஷ்ட²த³க்ஷௌ
ஶ்ரீனாரத³ஶ்ச ப⁴க³வன் ப⁴வத³ங்க்⁴ரிதா³ஸ꞉ || 10-7 ||

பிரம்மனின்  சிருஷ்டி இடைவிடாது தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. இன்று வரையில், நான் இதை எழுதும் வரையிலும் கூட.  நமது தேசத்திலேயே  பல கோடி மனிதர்கள்,  இதைத் தவிர கணக்கிலடங்கா உயிர்கள். தாவரங்கள்  அசையும்  அசையா வஸ்துக்கள்.  பிரம்மனின் தேகத்திலிருந்து உதித்தவர்கள் தான்  மரீசி, அத்ரி, ஆங்கிரஸ் , க்ரது முனி, புலஹர்,  புலஸ்தியர்,   ப்ருகு, வசிஷ்டர், தக்ஷர்கள், நாரதர் முதலிய ரிஷிகள்,  ஏனையோர்.

धर्मादिकानभिसृजन्नथ कर्दमं च
वाणीं विधाय विधिरङ्गजसंकुलोऽभूत् ।
त्वद्बोधितैस्सनकदक्षमुखैस्तनूजै-
रुद्बोधितश्च विरराम तमो विमुञ्चन् ॥८॥

  dharmādikānabhisr̥jannatha kardamaṁ ca
vāṇīṁ vidhāya vidhiraṅgajasaṅkulō:’bhūt |
tvadbōdhitaiḥ sanakadakṣamukhaistanūjai-
rudbōdhitaśca virarāma tamō vimuñcan || 10-8 ||

த⁴ர்மாதி³கானபி⁴ஸ்ருஜன்னத² கர்த³மம் ச
வாணீம் விதா⁴ய விதி⁴ரங்க³ஜஸங்குலோ(அ)பூ⁴த் |
த்வத்³போ³தி⁴தை꞉ ஸனகத³க்ஷமுகை²ஸ்தனூஜை-
ருத்³போ³தி⁴தஶ்ச விரராம தமோ விமுஞ்சன் || 10-8 ||

பிரம்மாவால்  பிறந்தவர்கள் தான் தர்ம தேவன், கர்தம ரிஷி, சரஸ்வதிதேவி.  சரஸ்வதி ப்ரம்மனோடு தங்கி அவன் நாவில் குடியேறினாள்
वेदान् पुराणनिवहानपि सर्वविद्या:
कुर्वन् निजाननगणाच्चतुराननोऽसौ ।
पुत्रेषु तेषु विनिधाय स सर्गवृद्धि-
मप्राप्नुवंस्तव पदाम्बुजमाश्रितोभूत् ॥९॥

vēdānpurāṇanivahānapi sarvavidyāḥ
kurvannijānanagaṇāccaturānanō:’sau |
putrēṣu tēṣu vinidhāya sa sargavr̥ddhi-
maprāpnuvaṁstava padāṁbujamāśritō:’bhūt || 10-9 ||

வேதா³ன்புராணனிவஹானபி ஸர்வவித்³யா꞉
குர்வன்னிஜானநக³ணாச்சதுரானநோ(அ)ஸௌ |
புத்ரேஷு தேஷு வினிதா⁴ய ஸ ஸர்க³வ்ருத்³தி⁴-
மப்ராப்னுவம்ஸ்தவ பதா³ம்பு³ஜமாஶ்ரிதோ(அ)பூ⁴த் || 10-9 ||
குருவாயூரப்பா, நான்முகன் பிரம்மன் அப்புறம் வேதங்களை ஸ்ருஷ்டித்தான்.  புராணங்கள் உருவானது.  சாஸ்திரங்கள் தோன்றியது.  அவற்றையெல்லாம் புத்ரர்களுக்கு கற்பித்தான். ஸ்ரிஷ்டியோடு த்யானத்தில் உன்னை ஸ்மரித்தான் , உன் திருவடிகளை சரணடைந்து தொழுதான்.  
जानन्नुपायमथ देहमजो विभज्य   स्रीपुंसभावमभजन्मनुतद्वधूभ्याम् ।
ताभ्यां च मानुषकुलानि विवर्धयंस्त्वं
गोविन्द मारुतपुरेश निरुन्धि रोगान् ॥१०॥  

jānannupāyamatha dēhamajō vibhajya
strīpuṁsabhāvamabhajanmanutadvadhūbhyām |
tābhyāṁ ca mānuṣakulāni vivardhayaṁstvaṁ
gōvinda mārutapurēśa nirundhi rōgān || 10-10 ||  

ஜானந்னுபாயமத² தே³ஹமஜோ விப⁴ஜ்யஸ்த்ரீபும்ஸபா⁴வமப⁴ஜன்மனுதத்³வதூ⁴ப்⁴யாம் |தாப்⁴யாம் ச மானுஷகுலானி விவர்த⁴யம்ஸ்த்வம்
கோ³விந்த³ மாருதபுரேஶ நிருந்தி⁴ ரோகா³ன் || 10-10  

''கிருஷ்ணா,  நாராயணனே ,  உன்னுடைய அறிவுரையால்,  ப்ரம்மா  தனது  உடலின் இரு பக்கங்களிலிருந்தும்   ஆண்  பெண்  என்று இருவகையாரை பிறப்பித்தான்.   அவர்கள்  தான் மனுவும் அவன் மனைவி  ஸதரூபாவும் . அவர்கள் மூலமே  மனிதகுலம்  உருவானது.  ஓஹோ இப்போது தான் புரிகிறது,  மனுவிலிருந்து வந்தவன் தான் மனுஷன்!
என்னப்பா  குருவாயூரப்பா,  இவ்வளவெல்லாம் பண்ணிய நீ  என்  ரோகத்தை நீக்கு உடனே  என்று  வேண்டிக்கொள்கிறார்  நம்பூதிரி.

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 7

 Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 7

7 பிரம்மனுக்கு அருள் ஞானம்

एवं देव चतुर्दशात्मकजगद्रूपेण जात: पुन-स्तस्योर्ध्वं खलु सत्यलोकनिलये जातोऽसि धाता स्वयम् ।
यं शंसन्ति हिरण्यगर्भमखिलत्रैलोक्यजीवात्मकं योऽभूत् स्फीतरजोविकारविकसन्नानासिसृक्षारस: ॥१॥

ēvaṁ dēva caturdaśātmakajagadrūpēṇa jātaḥ puna-stasyōrdhvaṁ khalu satyalōkanilayē jātō:’si dhātā svayam |
yaṁ śaṁsanti hiraṇyagarbhamakhilatrailōkyajīvātmakaṁyō:’bhūt sphītarajōvikāravikasannānāsisr̥kṣārasaḥ || 7-1 ||

ஏவம் தே³வ சதுர்த³ஶாத்மகஜக³த்³ரூபேண ஜாத꞉ புன-ஸ்தஸ்யோர்த்⁴வம் க²லு ஸத்யலோகனிலயே ஜாதோ(அ)ஸி தா⁴தா ஸ்வயம் |
யம் ஶம்ஸந்தி ஹிரண்யக³ர்ப⁴மகி²லத்ரைலோக்யஜீவாத்மகம் யோ(அ)பூ⁴த் ஸ்பீ²தரஜோ விகாரவிகஸன் னானா ஸிஸ்ருக்ஷாரஸ꞉ || 7-1 ||

நாராயண பட்டத்ரி  குருவாயூரப்பன் எதிரே அமர்ந்து பாடுகிறார்.  என்னப்பனே,   பிரளயம் முடிந்தபின்னே  மீண்டும் ஜீவ ஸ்ரிஷ்டிக்காக  நீயே   மேலேழு , கீழேழு  லோகங்களாக  உருவெடுத்தாய்.  எல்லாம் உன் மாயை.  லோகங்களிலேயே உயர்ந்ததும் சிறந்ததுமான சத்யலோகத்தில்  பிரஜாபதி, ப்ரம்மாவாக சிருஷ்டியை மேற்கொண்டாய்.  பொன்னிற அண்டமாக ஹிரண்யகர்பனாக மூவுலகின்   சர்வ ஜீவன்களுக்கும் நீயே  உற்பத்தி  ஸ்தானமானவன்.    தீவிரமாக   செயலில்  ஈடுபடும் ரஜோகுண சம்பந்தனாக ஹிரண்யகர்பனாக  சங்கல்பித்து  சிருஷ்டி துவங்கினாய் .

 सोऽयं विश्वविसर्गदत्तहृदय: सम्पश्यमान: स्वयं
बोधं खल्वनवाप्य विश्वविषयं चिन्ताकुलस्तस्थिवान् ।
तावत्त्वं जगतां पते तप तपेत्येवं हि वैहायसीं
वाणीमेनमशिश्रव: श्रुतिसुखां कुर्वंस्तप:प्रेरणाम् ॥२॥  

sō:’yaṁ viśvavisargadattahr̥dayaḥ sampaśyamānaḥ svayaṁ
bōdhaṁ khalvanavāpya viśvaviṣayaṁ cintākulastasthivān |
tāvattvaṁ jagatāmpatē tapa tapētyēvaṁ hi vaihāyasīṁ
vāṇīmēnamaśiśravaḥ śrutisukhāṁ kurvaṁstapaḥprēraṇām || 7-2 ||

ஸோ(அ)யம் விஶ்வவிஸர்க³த³த்தஹ்ருத³ய꞉ ஸம்பஶ்யமான꞉ ஸ்வயம்
போ³த⁴ம் க²ல்வனவாப்ய விஶ்வவிஷயம் சிந்தாகுலஸ்தஸ்தி²வான் |
தாவத்த்வம் ஜக³தாம்பதே தப தபேத்யேவம் ஹி வைஹாயஸீம்
வாணீமேனமஶிஶ்ரவ꞉ ஶ்ருதிஸுகா²ம் குர்வம்ஸ்தப꞉ப்ரேரணாம் || 7-2 ||

பிரபஞ்ச நாயகா,  குருவாயூரப்பா,   சிருஷ்டியைத்  துவங்கு என்று பிரம்மனுக்கு கட்டளையிட்டாயிற்று. அவன் சிருஷ்டிக்க ஆரம்பிக்கிறான். அது சரி  ஸ்ரிஷ்டிக்கான  பயிற்சி வழிமுறை   உபதேசம் இருந்தால் தானே  சிறப்பாக  சிருஷ்டிக்க முடியும்?  அவனால் இயலவில்லை என்று  நீ   அறிவாய்.  அவனை ஊக்குவிக்க, அவன் காதுகளில் கேட்கும்படியாக  ''தப  தப ''   என்ற சொல்  அவன் செவிகளில் பாய்ந்து  அவனை முதலில் தவம் செய்ய வைத்தது. உன்னையன்றி வேறு யாரை  வேண்டி அவன் தவமிருப்பான்?


कोऽसौ मामवदत् पुमानिति जलापूर्णे जगन्मण्डले
दिक्षूद्वीक्ष्य किमप्यनीक्षितवता वाक्यार्थमुत्पश्यता ।
दिव्यं वर्षसहस्रमात्ततपसा तेन त्वमाराधित -
स्तस्मै दर्शितवानसि स्वनिलयं वैकुण्ठमेकाद्भुतम् ॥३॥

kō:’sau māmavadatpumāniti jalāpūrṇē jaganmaṇḍalē
dikṣūdvīkṣya kimapyanīkṣitavatā vākyārthamutpaśyatā |
divyaṁ varṣasahasramāttatapasā tēna tvamārādhita-
stasmai darśitavānasi svanilayaṁ vaikuṇṭhamēkādbhutam || 7-3 ||

கோ(அ)ஸௌ மாமவத³த்புமானிதி ஜலாபூர்ணே ஜக³ன்மண்ட³லே
தி³க்ஷூத்³வீக்ஷ்ய கிமப்யனீக்ஷிதவதா வாக்யார்த²முத்பஶ்யதா |
தி³வ்யம் வர்ஷஸஹஸ்ரமாத்ததபஸா தேன த்வமாராதி⁴த-
ஸ்தஸ்மை த³ர்ஶிதவானஸி ஸ்வனிலயம் வைகுண்ட²மேகாத்³பு⁴தம் || 7-3 ||

''முதலில் பிரம்மதேவன்  ஆச்சரியப்பட்டான். எப்படி என் மனதில் தோன்றிய சம்சயம் வெளியுலகில் எவருக்கோ தெரிந்துள்ளது.  யார்  அவர்,  இப்படி  எனக்கு தவமிருக்க வழிகாட்டியது.    பிரமன் நான்முகன் அல்லவா?  நாலாபக்கமும் பார்க்கமுடியுமே .   பார்த்தான்.  எங்கும் ஜலசமுத்ரம். எவரும் கண்ணில் படவில்லை.  ஓஹோ  என்னுள்ளே இருந்து என்னை இயக்கும்  பரமாத்மாவின்  குரல்  அல்லவா  இது என    மகிழ்ந்து ஆயிரம் வருஷங்கள்  உன்னை  வணங்கி தவமிருந்தவன். உன்னால்  அவ்வாறு  வைகுந்தத்தை அடைந்தவன்  பிரம்மன் என்று நான் புரிந்து கொண்டேன் குருவாயூரப்பா.

माया यत्र कदापि नो विकुरुते भाते जगद्भ्यो बहि:
शोकक्रोधविमोहसाध्वसमुखा भावास्तु दूरं गता: ।
सान्द्रानन्दझरी च यत्र परमज्योति:प्रकाशात्मके
तत्ते धाम विभावितं विजयते वैकुण्ठरूपं विभो ॥४॥

māyā yatra kadāpi nō vikurutē bhātē jagadbhyō bahi-
śśōkakrōdhavimōhasādhvasamukhā bhāvāstu dūraṁ gatāḥ |
sāndrānandajharī ca yatra paramajyōtiḥprakāśātmakē
tattē dhāma vibhāvitaṁ vijayatē vaikuṇṭharūpaṁ vibhō || 7-4 ||

மாயா யத்ர கதா³பி நோ விகுருதே பா⁴தே ஜக³த்³ப்⁴யோ ப³ஹி-
ஶ்ஶோகக்ரோத⁴விமோஹஸாத்⁴வஸமுகா² பா⁴வாஸ்து தூ³ரம் க³தா꞉ |
ஸாந்த்³ரானந்த³ஜ²ரீ ச யத்ர பரமஜ்யோதி꞉ப்ரகாஶாத்மகே
தத்தே தா⁴ம விபா⁴விதம் விஜயதே வைகுண்ட²ரூபம் விபோ⁴ || 7-4 ||

எங்கும் நிறைந்த பரமாத்மா, மாயையால் நெருங்கமுடியாத  மாதவா,  பதினாலு லோகங்களிலும்  வியாபித்து  மனதை ஆட்கொள்ளும் மாயை அல்லவோ  மனதில் துக்கம், கோபம்,  பயம், கலக்கம்,எல்லாவற்றுக்கும்  காரணம் என்றாலும்  அதால் நெருங்கமுடியாதவனே.  வைகுண்டவாஸா,   பேரானந்தம் அருளும்  பிரபு, காருண்ய ஒளி வீசும்  கருணாகரா , வைகுண்ட ஞான ஒளியை  பிரமனுக்கு  அளித்த பரமா.  உனக்கு கோடி நமஸ்காரம்.


 यस्मिन्नाम चतुर्भुजा हरिमणिश्यामावदातत्विषो
नानाभूषणरत्नदीपितदिशो राजद्विमानालया: ।
भक्तिप्राप्ततथाविधोन्नतपदा दीव्यन्ति दिव्या जना-
तत्ते धाम निरस्तसर्वशमलं वैकुण्ठरूपं जयेत् ॥५॥  

  yasminnāma caturbhujā harimaṇiśyāmāvadātatviṣō  
nānābhūṣaṇaratnadīpitadiśō rājadvimānālayāḥ |
bhaktiprāptatathāvidhōnnatapadā dīvyanti divyā janā-
stattē dhāma nirastasarvaśamalaṁ vaikuṇṭharūpaṁ jayēt || 7-5 ||

யஸ்மின்னாம சதுர்பு⁴ஜா ஹரிமணிஶ்யாமாவதா³தத்விஷோ
நானாபூ⁴ஷணரத்னதீ³பிததி³ஶோ ராஜத்³விமானாலயா꞉ |
ப⁴க்திப்ராப்தததா²விதோ⁴ன்னதபதா³ தீ³வ்யந்தி தி³வ்யா ஜனா-
ஸ்தத்தே தா⁴ம நிரஸ்தஸர்வஶமலம் வைகுண்ட²ரூபம் ஜயேத் || 7-5 ||

நாராயணா, நீ வாசம் செய்யும் வைகுண்டத்தில் அல்லவோ  நாற்கரங்கள் கொண்ட  கருநீல வண்ண தெய்வ ஸ்வரூபமான  ஒளி வீசி  எங்கும் காட்சி தருகிறது. கண்ணைப்பறிக்கும் சர்வாலங்காரத்தோடு  ஒளிவீசும் உனது தெய்வீக  ஆபரணங்கள் மனதை  இனிக்க செயகிறது.  தெய்வீக  தேர்களில்  வான வீதியில்  நீ  உலாவரும் அந்த அற்புதத்தை என்ன சொல்வேன்? பக்தியில் திளைத்து  பரவசம் கொள்ளச்செய்யும்  பரமானந்த குருவே.  உனது திவ்ய ஸ்வரூப  புனித வைகுந்தத்துக்கு  எனது எண்ணற்ற  நமஸ்காரங்கள். .

नानादिव्यवधूजनैरभिवृता विद्युल्लतातुल्यया
विश्वोन्मादनहृद्यगात्रलतया विद्योतिताशान्तरा ।
त्वत्पादांबुजसौरभैककुतुकाल्लक्ष्मी: स्वयं लक्ष्यते
यस्मिन् विस्मयनीयदिव्यविभवं तत्ते पदं देहि मे ॥६॥  

nānādivyavadhūjanairabhivr̥tā vidyullatātulyayā
viśvōnmādanahr̥dyagātralatayā vidyōtitāśāntarā |
tvatpādāṁbujasaurabhaikakutukāllakṣmīḥ svayaṁ lakṣyatē
yasmin vismayanīyadivyavibhavaṁ tattē padaṁ dēhi mē || 7-6 ||

நானாதி³வ்யவதூ⁴ஜனைரபி⁴வ்ருதா வித்³யுல்லதாதுல்யயா
விஶ்வோன்மாத³னஹ்ருத்³யகா³த்ரலதயா வித்³யோதிதாஶாந்தரா |
த்வத்பாதா³ம்பு³ஜஸௌரபை⁴ககுதுகால்லக்ஷ்மீ꞉ ஸ்வயம் லக்ஷ்யதே
யஸ்மின் விஸ்மயனீயதி³வ்யவிப⁴வம் தத்தே பத³ம் தே³ஹி மே || 7-6 ||

என்  தலைவா,  குருவாயூரப்பா, உனது  தெய்வீக்க வாஸ  ஸ்தலமான  வைகுண்டத்தில் அல்லவோ, என் தாய்  மகாலட்சுமியும்  வாசம் செய்கிறாள்.  அவளை சுற்றி  ஆஹா  எவ்வளவு  எண்ணற்ற  தோழிகள், பக்தைகள். விண்ணில் கண்ணைப்பறிக்கும் மின்னல்  கொடி போல  அல்லவோ   ஜொலிக்கிறாள்.  கை தொழும் பக்தர்கள் மனம் கவர்ந்து புளகாங்கிதம் அடையச்செய்யும்  சர்வலோக நாயகி அல்லவா? வைகுண்டத்துக்கே  ஒளி தருபவளோ?  உங்கள் தாமரைத் திருவடிகளை  நெஞ்சில் சுமக்கும்  பெரும் செல்வந்தன் நான்.  வைகுண்டத்தில் காணாத  அருள் ஞான செல்வமா? நீங்கள்  என்னை ரக்ஷித்தருள  வேண்டுகிறேன்.

तत्रैवं प्रतिदर्शिते निजपदे रत्नासनाध्यासितं
भास्वत्कोटिलसत्किरीटकटकाद्याकल्पदीप्राकृति ।
श्रीवत्साङ्कितमात्तकौस्तुभमणिच्छायारुणं कारणं
विश्वेषां तव रूपमैक्षत विधिस्तत्ते विभो भातु मे ॥७॥  

tatraivaṁ pratidarśitē nijapadē ratnāsanādhyāsitaṁ
bhāsvatkōṭilasatkirīṭakaṭakādyākalpadīprākr̥ti |
śrīvatsāṅkitamāttakaustubhamaṇicchāyāruṇaṁ kāraṇaṁ
viśvēṣāṁ tava rūpamaikṣata vidhistattē vibhō bhātu mē || 7-7 ||

தத்ரைவம் ப்ரதித³ர்ஶிதே நிஜபதே³ ரத்னாஸனாத்⁴யாஸிதம்
பா⁴ஸ்வத்கோடிலஸத்கிரீடகடகாத்³யாகல்பதீ³ப்ராக்ருதி |
ஶ்ரீவத்ஸாங்கிதமாத்தகௌஸ்துப⁴மணிச்சா²யாருணம் காரணம்
விஶ்வேஷாம் தவ ரூபமைக்ஷத விதி⁴ஸ்தத்தே விபோ⁴ பா⁴து மே || 7-7 ||

பிரம்மனுக்கு வைகுந்தத்தில் காட்சி தந்து மகிழ்வித்த  பெருமாளே,  ஞான பீட  சிம்மாசனத்தில்  ஒளி வீச அமர்ந்தவனே ,  பல  சூரியன்கள் உடலில் ஒளிவீசுவது போல் ஆபரணங்கள் அணிந்து அருள் தரிசனம் தருபவனே, மார்பில் ஸ்ரீவத்சம் தனித்து காட்சி அளித்து  தோன்றி என் கண்களுக்கு திவ்ய தரிசனம் தருகிறதே.   கௌஸ்துப மாலை கண்ணைப் பறிக்கிறதே , காருண்யா, குருவாயூரப்பா,  எங்கும் காணாத சிவந்த ஒளிவீசும் மலர்  மார்பா,  சர்வ ஜீவ காரணா , உன் திவ்ய சுந்தர தரிசனம் தந்தருள்வாய். 7

  कालांभोदकलायकोमलरुचीचक्रेण चक्रं दिशा -
मावृण्वानमुदारमन्दहसितस्यन्दप्रसन्नाननम् ।
राजत्कम्बुगदारिपङ्कजधरश्रीमद्भुजामण्डलं
स्रष्टुस्तुष्टिकरं वपुस्तव विभो मद्रोगमुद्वासयेत् ॥८॥  

kālāṁbhōdakalāyakōmalarucīcakrēṇa cakraṁ diśā-
māvr̥ṇvānamudāramandahasitasyandaprasannānanam |
rājatkaṁbugadāripaṅkajadharaśrīmadbhujāmaṇḍalaṁ
sraṣṭustuṣṭikaraṁ vapustava vibhō madrōgamudvāsayēt || 7-8 ||

காலாம்போ⁴த³கலாயகோமலருசீசக்ரேண சக்ரம் தி³ஶா-
மாவ்ருண்வானமுதா³ரமந்த³ஹஸிதஸ்யந்த³ப்ரஸன்னானநம் |
ராஜத்கம்பு³க³தா³ரிபங்கஜத⁴ரஶ்ரீமத்³பு⁴ஜாமண்ட³லம்
ஸ்ரஷ்டுஸ்துஷ்டிகரம் வபுஸ்தவ விபோ⁴ மத்³ரோக³முத்³வாஸயேத் || 7-8 ||

என்னப்பனே  உண்ணி   கிருஷ்ணா,  கருத்த மேகங்களா நீயா  என்று அடையாளம் தெரியவில்லையடா. அதில் எப்படி  நீல மலர்கள் போல் உன் உருவம். ஒளிவீசும்  வட்டம்.  எங்கும்  பிரகாசம் தரும்  பர  ஒளி.  உன்  முகத்தில்  காணும்    குறும் புன்னகையின்  காந்த சக்தியை எப்படி சொல்வேனடா.  உனது  திரண்ட புஜங்கள், நாற் கரங்களில்  நீ தாங்கிய  பாஞ்சஜன்யம், சுதர்சன சக்ரம், கௌமோதகி, நந்தகம்,   தாமரை எதை  எப்படி  வர்ணிப்பேன், வார்த்தைகள் தேடுகிறேன் ப்ரபோ.  இந்த திவ்ய சுந்தர ரூபம் அல்லவோ வைகுண்டத்தில் பிரம்மனை மகிழ்வுறச் செய்தது.  என் நோயெல்லாம் தீர  இந்த  தரிசனம் ஒன்றே போதுமே.

दृष्ट्वा सम्भृतसम्भ्रम: कमलभूस्त्वत्पादपाथोरुहे
हर्षावेशवशंवदो निपतित: प्रीत्या कृतार्थीभवन् ।
जानास्येव मनीषितं मम विभो ज्ञानं तदापादय
द्वैताद्वैतभवत्स्वरूपपरमित्याचष्ट तं त्वां भजे ॥९॥

dr̥ṣṭvā saṁbhr̥tasaṁbhramaḥ kamalabhūstvatpādapāthōruhē
harṣāvēśavaśaṁvadō nipatitaḥ prītyā kr̥tārthībhavan |
jānāsyēva manīṣitaṁ mama vibhō jñānaṁ tadāpādaya
dvaitādvaitabhavatsvarūpaparamityācaṣṭa taṁ tvāṁ bhajē || 7-9 ||

த்³ருஷ்ட்வா ஸம்ப்⁴ருதஸம்ப்⁴ரம꞉ கமலபூ⁴ஸ்த்வத்பாத³பாதோ²ருஹே
ஹர்ஷாவேஶவஶம்வதோ³ நிபதித꞉ ப்ரீத்யா க்ருதார்தீ²ப⁴வன் |
ஜானாஸ்யேவ மனீஷிதம் மம விபோ⁴ ஜ்ஞானம் ததா³பாத³ய
த்³வைதாத்³வைதப⁴வத்ஸ்வரூபபரமித்யாசஷ்ட தம் த்வாம் ப⁴ஜே || 7-9 ||

லோகநாயகா,  பிரம்ம  தேவன்  உன் திரு உருவம் காணப்பெற்று அடைந்த  ஆச்சர்யம் கொஞ்சமா நஞ்சமா.   எவ்வளவு ஆனந்தத்தில் திளைத்தான்.  மன  நிறைவு பெற்றான்.  சாஷ்டாங்கமாக  நான்கு சிரங்களும்  நினது தாமரை  மலர்ப்  பாதங்களில் வைத்து  வணங்கினான்.   ''என் தந்தையே,  தாங்கள்  எனது கடமையைச் செய்ய  அருள்வீர்கள், சிருஷ்டிப்பது எனக்கு தொழிலாக அருளிய தாங்களே என்னை அதில் சிறக்கச் செய்ய வேண்டும் என வேண்டினான்.  அதற்குத் தேவையான  ஞானமும்  அருளும் ஆசியும் வழங்க வேண்டுகிறேன் என்று வேண்டினான் அல்லவா.   அத்வைத    த்வைத ஸ்வரூபமே  உன்  திருவடிகளில் வணங்குகிறேன்.

आताम्रे चरणे विनम्रमथ तं हस्तेन हस्ते स्पृशन्
बोधस्ते भविता न सर्गविधिभिर्बन्धोऽपि सञ्जायते ।
इत्याभाष्य गिरं प्रतोष्य नितरां तच्चित्तगूढ: स्वयं
सृष्टौ तं समुदैरय: स भगवन्नुल्लासयोल्लाघताम् ॥१०॥  

ātāmrē caraṇē vinamramatha taṁ hastēna hastē spr̥śan
bōdhastē bhavitā na sargavidhibirbandhō:’pi sañjāyatē |
ityābhāṣya giraṁ pratōṣya nitarāṁ taccittagūḍhaḥ svayaṁ
sr̥ṣṭau taṁ samudairayaḥ sa bhagavannullāsayōllāghatām || 7-10 ||

ஆதாம்ரே சரணே வினம்ரமத² தம் ஹஸ்தேன ஹஸ்தே ஸ்ப்ருஶன்
போ³த⁴ஸ்தே ப⁴விதா ந ஸர்க³விதி⁴பி³ர்ப³ந்தோ⁴(அ)பி ஸஞ்ஜாயதே |
இத்யாபா⁴ஷ்ய கி³ரம் ப்ரதோஷ்ய நிதராம் தச்சித்தகூ³ட⁴꞉ ஸ்வயம்
ஸ்ருஷ்டௌ தம் ஸமுதை³ரய꞉ ஸ ப⁴க³வன்னுல்லாஸயோல்லாக⁴தாம் || 7-10 ||

பிரம்மன் பக்தி பூர்வமாக  என்னப்பா, உன் சிவந்த தாமரைத் திருவடிகளில் இவ்வாறு விழுந்து வணங்கினான் அல்லவா. அவன் கரங்களைத் தொட்டு  அணைத்து , அவனுக்கு தேவைப்பட்ட  சிருஷ்டி ஞானத்தை அளித்து அருளியவனே, அவனது சிருஷ்டி யாகிய ரஜோ குண கர்மத்தால் எந்த  பலனும் தீண்டாமல் பரிபூர்ணமாக  அவன் ஈடுபட அருள் செய்தவா.   இவ்வாறு அவன் விருப்பத்தை  நிறைவேற்றிய  ஆனந்த ஸ்வரூபா,  அவனை மகிழ்வித்த மது சூதனா, பிரம்மன்  அதுமுதல் சிருஷ்டியில் இடைவிடாது ஈடுபடுகிறான்.  அவன் மனத்தில் நிறைந்த நீ அவனை ஊக்குவிக்கிறாய்.  பிரபஞ்சம் பல்லுயிர் பெற்றது.  காருண்ய சீலா , குருவாயூரப்பா, என்குறையும் தீர்த்து  அருள்வாய்  குருவாயூரப்பா.

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 9

 Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 9

9  ப்ரம்மாவின்  ஸ்ருஷ்டி துவங்கியது.

स्थितस्स कमलोद्भवस्तव हि नाभिपङ्केरुहे
कुत: स्विदिदमम्बुधावुदितमित्यनालोकयन् ।
तदीक्षणकुतूहलात् प्रतिदिशं विवृत्तानन-
श्चतुर्वदनतामगाद्विकसदष्टदृष्ट्यम्बुजाम् ॥१॥

sthitaḥ sa kamalōdbhavastava hi nābhipaṅkēruhē
kutaḥ svididamaṁbudhāvuditamityanālōkayan |
tadīkṣaṇakutūhalātpratidiśaṁ vivr̥ttānana-
ścaturvadanatāmagādvikasadaṣṭadr̥ṣṭyaṁbujām || 9-1 ||

ஸ்தி²த꞉ ஸ கமலோத்³ப⁴வஸ்தவ ஹி நாபி⁴பங்கேருஹே
குத꞉ ஸ்விதி³த³மம்பு³தா⁴வுதி³தமித்யனாலோகயன் |
ததீ³க்ஷணகுதூஹலாத்ப்ரதிதி³ஶம் விவ்ருத்தானந-
ஶ்சதுர்வத³னதாமகா³த்³விகஸத³ஷ்டத்³ருஷ்ட்யம்பு³ஜாம் || 9-1 ||

குருவாயூரப்பா, நாராயணா,    பிரளயம் முடிந்து  கல்பம் துவங்குகிறது.   உனது நாபிக் கமலத்தில் உதித்த தாமரைக்  கொடியில்  மலர்ந்த  தாமரை இதழ்கள் மேல்  சிருஷ்டி கர்த்தா  ப்ரம்மா   அமர்ந்து கொண்டு  எங்கிருந்து இந்த தாமரை வந்தது என்று  ஒரு கணம் அதிசயித்து, தனது நான்கு சிரங்களையும்  திருப்பி எங்கும்  தனது  எட்டு  கண்களை வீசிப்  பார்க்கிறார்.   

महार्णवविघूर्णितं कमलमेव तत्केवलं
विलोक्य तदुपाश्रयं तव तनुं तु नालोकयन् ।
क एष कमलोदरे महति निस्सहायो ह्यहं
कुत: स्विदिदम्बुजं समजनीति चिन्तामगात् ॥२॥

mahārṇavavighūrṇitaṁ kamalamēva tatkēvalaṁ
vilōkya tadupāśrayaṁ tava tanuṁ tu nālōkayan |
ka ēṣa kamalōdarē mahati nissahāyō hyahaṁ
kutaḥ svididamaṁbujaṁ samajanīti cintāmagāt || 9-2 ||

மஹார்ணவவிகூ⁴ர்ணிதம் கமலமேவ தத்கேவலம்
விலோக்ய தது³பாஶ்ரயம் தவ தனும் து நாலோகயன் |
க ஏஷ கமலோத³ரே மஹதி நிஸ்ஸஹாயோ ஹ்யஹம்
குத꞉ ஸ்விதி³த³மம்பு³ஜம் ஸமஜனீதி சிந்தாமகா³த் || 9-2 ||

எங்கும் ஜலமயம்,  ஒரு உருவமும்  உயிரும்  தென்படவில்லை, நிசப்தம், கடலொலி தவிர. ப்ரம்மாவைத்தவிர வேறு எவருமே இல்லை.  இவ்வளவு நீண்ட பெரிய  தாமரைக்கொடி  எங்கிருந்து முளைத்தது?  பிரம்மனுக்கு  நாராயணன் கண்ணில்  தெரியவில்லை. பூ மறைத்தது.  நடுக்கடலில் தாமரை எழும்பி ஆடுவது போல் இருந்தது.  பிரம்மாவுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. எப்படி கடலில் தாமரை? எப்படி அதன் மேல் நான்?'' என்று யோசிக்கிறார்.


अमुष्य हि सरोरुह: किमपि कारणं सम्भ्वे-
दिति स्म कृतनिश्चयस्स खलु नालरन्ध्राध्वना ।
स्वयोगबलविद्यया समवरूढवान् प्रौढधी -
स्त्वदीयमतिमोहनं न तु कलेवरं दृष्टवान् ॥३॥

amuṣya hi sarōruhaḥ kimapi kāraṇaṁ saṁbhavē-
diti sma kr̥taniścayaḥ sa khalu nālarandhrādhvanā |
svayōgabalavidyayā samavarūḍhavānprauḍhadhīḥ
tvadīyamatimōhanaṁ na tu kalēbaraṁ dr̥ṣṭavān || 9-3 ||

அமுஷ்ய ஹி ஸரோருஹ꞉ கிமபி காரணம் ஸம்ப⁴வே-
தி³தி ஸ்ம க்ருதனிஶ்சய꞉ ஸ க²லு நாலரந்த்⁴ராத்⁴வனா |
ஸ்வயோக³ப³லவித்³யயா ஸமவரூட⁴வான்ப்ரௌட⁴தீ⁴꞉
த்வதீ³யமதிமோஹனம் ந து கலேப³ரம் த்³ருஷ்டவான் || 9-3 ||

ப்ரம்ம  ஞானி அல்லவா?  தாமரை தானாகவே   வரவில்லை. தன்னைச் சுமக்கவில்லை. ஏதோ ஒரு  தெய்வீக காரணம் அதன் பின் இருக்கிறது. தனது  யோக சக்தியால்  அந்த தாமரைத் தண்டினுள் புகுந்து  தேடியும்  எங்கிருந்து அது உற்பத்தியானது  என்பதை   பிரம்மாவால்  அறியமுடியவில்லை.  

तत: सकलनालिकाविवरमार्गगो मार्गयन्
प्रयस्य शतवत्सरं किमपि नैव संदृष्टवान् ।
निवृत्य कमलोदरे सुखनिषण्ण एकाग्रधी:
समाधिबलमादधे भवदनुग्रहैकाग्रही ॥४॥

tatassakalanālikāvivaramārgagō mārgayan
prayasya śatavatsaraṁ kimapi naiva sandr̥ṣṭavān |
nivr̥tya kamalōdarē sukhaniṣaṇṇa ēkāgradhīḥ
samādhibalamādadhē bhavadanugrahaikāgrahī || 9-4 ||

ததஸ்ஸகலனாலிகாவிவரமார்க³கோ³ மார்க³யன்
ப்ரயஸ்ய ஶதவத்ஸரம் கிமபி நைவ ஸந்த்³ருஷ்டவான் |
நிவ்ருத்ய கமலோத³ரே ஸுக²னிஷண்ண ஏகாக்³ரதீ⁴꞉
ஸமாதி⁴ப³லமாத³தே⁴ ப⁴வத³னுக்³ரஹைகாக்³ரஹீ || 9-4 ||

நூற்றுக்கணக்கான வருஷங்கள்  பிரம்மன்  அந்த தாமரைத் தண்டின்  துவாரங்களில்   உட்புகுந்து தேடியும்  அதன் ஆதாரத்தை அறியமுடியாததால்   பிரம்மதேவன்  திரும்ப  தாமரை மலர்மேல் வந்து அமர்ந்து தவம் இருந்தார்.  நாராயணா  உன் சக்தி எவரால் அறியமுடியும்?  உன் தரிசனம் பெற  ப்ரம்மா சமாதி நிலையடைந்தார் .


शतेन परिवत्सरैर्दृढसमाधिबन्धोल्लसत्-
प्रबोधविशदीकृत: स खलु पद्मिनीसम्भव: ।
अदृष्टचरमद्भुतं तव हि रूपमन्तर्दृशा
व्यचष्ट परितुष्टधीर्भुजगभोगभागाश्रयम् ॥५॥

śatēna parivatsarairdr̥ḍhasamādhibandhōllasat-
prabōdhaviśadīkr̥taḥ sa khalu padminīsaṁbhavaḥ |
adr̥ṣṭacaramadbhutaṁ tava hi rūpamantardr̥śā
vyacaṣṭa parituṣṭadhīrbhujagabhōgabhāgāśrayam || 9-5 ||

ஶதேன பரிவத்ஸரைர்த்³ருட⁴ஸமாதி⁴ப³ந்தோ⁴ல்லஸத்-
ப்ரபோ³த⁴விஶதீ³க்ருத꞉ ஸ க²லு பத்³மினீஸம்ப⁴வ꞉ |
அத்³ருஷ்டசரமத்³பு⁴தம் தவ ஹி ரூபமந்தர்த்³ருஶா
வ்யசஷ்ட பரிதுஷ்டதீ⁴ர்பு⁴ஜக³போ⁴க³பா⁴கா³ஶ்ரயம் || 9-5 ||

தவமிருந்தால்  தரிசனம் தரும் தெய்வமே.  ப்ரம்மதேவனுக்கு  ஞானம் பிறந்தது.  உனது திவ்ய தரிசனம் கிட்டியது. ஆதிசேஷன் மேல்  பள்ளிகொண்ட உனது திவ்ய சௌந்தர்ய ஸ்வரூபத்தைக்  கண்ணாரக் கண்டு மகிழ்ந்தார்/    எவராலும் காணமுடியாத அற்புத காட்சி ப்ரம்மதேவனுக்கு  கிடைத்தது. மிகவும் மகிழ்ந்தார் .  தான் தோன்றிய காரணம் புரிந்து கொண்டார் .

किरीटमुकुटोल्लसत्कटकहारकेयूरयुङ्-
मणिस्फुरितमेखलं सुपरिवीतपीताम्बरम् ।
कलायकुसुमप्रभं गलतलोल्लसत्कौस्तुभं
वपुस्तदयि भावये कमलजन्मे दर्शितम् ॥६॥

kirīṭamukuṭōllasatkaṭakahārakēyūrayuṅ-
maṇisphuritamēkhalaṁ suparivītapītāṁbaram |
kalāyakusumaprabhaṁ galatalōllasatkaustubhaṁ
vapustadayi bhāvayē kamalajanmanē darśitam || 9-6 ||

கிரீடமுகுடோல்லஸத்கடகஹாரகேயூரயுங்-
மணிஸ்பு²ரிதமேக²லம் ஸுபரிவீதபீதாம்ப³ரம் |
கலாயகுஸுமப்ரப⁴ம் க³லதலோல்லஸத்கௌஸ்துப⁴ம்
வபுஸ்தத³யி பா⁴வயே கமலஜன்மனே த³ர்ஶிதம் || 9-6 ||

நாராயணா, உன்னுடைய திவ்ய ஸ்வரூபம்,  ஒளிவிடும் தங்க கிரீடம்,  கண்ணைப் பறிக்கும்   நீலோத்பல   நீல நிறம்,  நீ அணிந்திருக்கும் கௌஸ்துப மலர் அழகு,  கழுத்தில் , தோளில் , மார்பில் அலங்கரிக்கும் பல வண்ண  ஆபரணங்கள், இடுப்பில் தரித்த   பொன்னிற  பீதாம்பர  வஸ்திரம்  அதை பிணைத்திருக்கும்  இன்னொரு  மேல்  வஸ்திரத்தின் கண்ணைப் பறிக்கும்   அழகு,    இவ்வாறு  நீ  அளிக்கும்  உன்  திவ்ய தரிசனத்தில்  மயங்காதார் யார் ?  ஸ்ரீ கிருஷ்ணா உன் திருவடி போற்றி  நமஸ்கரிக்கிறேன்.  பிரம்மனும் அதைத்தானே செய்தார் .

श्रुतिप्रकरदर्शितप्रचुरवैभव श्रीपते
हरे जय जय प्रभो पदमुपैषि दिष्ट्या दृशो: ।
कुरुष्व धियमाशु मे भुवननिर्मितौ कर्मठा-
मिति द्रुहिणवर्णितस्वगुणबंहिमा पाहि माम् ॥७॥

śrutiprakaradarśitapracuravaibhava śrīpatē
harē jaya jaya prabhō padamupaiṣi diṣṭyā dr̥śōḥ |
kuruṣva dhiyamāśu mē bhuvananirmitau karmaṭhā-
miti druhiṇavarṇitasvaguṇabaṁhimā pāhi mām || 9-7 ||

ஶ்ருதிப்ரகரத³ர்ஶிதப்ரசுரவைப⁴வ ஶ்ரீபதே
ஹரே ஜய ஜய ப்ரபோ⁴ பத³முபைஷி தி³ஷ்ட்யா த்³ருஶோ꞉ |
குருஷ்வ தி⁴யமாஶு மே பு⁴வனநிர்மிதௌ கர்மடா²-
மிதி த்³ருஹிணவர்ணிதஸ்வகு³ணப³ம்ஹிமா பாஹி மாம் || 9-7 ||

ஸ்ரீ லட்சுமி காந்தா , நாராயணா,  வேதங்கள் உன்ன்னைப்  போற்றி பாடுகின்றன.  உலகில் துன்பம் துயரம் எல்லாம் போக்கி  இன்பமளிக்கும்  லோகரக்ஷகா,  நான் செய்த புண்ய பலனால்  எனக்கு உனது திவ்ய தரிசனம் கிடைத்தது.  நான் பாக்கியசாலி.   எனக்கு  நீ  அளித்த  இந்த  பிரபஞ்ச   ஸ்ரிஷ்டி காரியத்தை நான் குறைவற  சிறப்பாக  நிறைவேற்ற நீயே எனக்கு  சக்தியும், திறமையும்   ஞானத்தையும்   தரவேண்டும்.''  என்று ப்ரம்ம தேவன் உன்னை வேண்டினார்   அல்லவா?  குருவாயூரப்பா,  நானும்  வேண்டிக்கொள்கிறேன், என் மீதும் கருணை காட்டப்பா.என்  குறை தீர்த்து என்னை ரக்ஷித்தருள்வாய்''  என்று நாராயண நம்பூதிரி  ஸ்தோத்ரம் செய்கிறார்.  

लभस्व भुवनत्रयीरचनदक्षतामक्षतां
गृहाण मदनुग्रहं कुरु तपश्च भूयो विधे ।
भवत्वखिलसाधनी मयि च भक्तिरत्युत्कटे-
त्युदीर्य गिरमादधा मुदितचेतसं वेधसम् ॥८॥

labhasva bhuvanatrayīracanadakṣatāmakṣatāṁ
gr̥hāṇa madanugrahaṁ kuru tapaśca bhūyō vidhē |
bhavatvakhilasādhanī mayi ca bhaktiratyutkaṭē-
tyudīrya giramādadhā muditacētasaṁ vēdhasam || 9-8 ||

லப⁴ஸ்வ பு⁴வனத்ரயீரசனத³க்ஷதாமக்ஷதாம்
க்³ருஹாண மத³னுக்³ரஹம் குரு தபஶ்ச பூ⁴யோ விதே⁴ |
ப⁴வத்வகி²லஸாத⁴னீ மயி ச ப⁴க்திரத்யுத்கடே-
த்யுதீ³ர்ய கி³ரமாத³தா⁴ முதி³தசேதஸம் வேத⁴ஸம் || 9-8 ||

பகவானே  நீ திருவாய் மலர்ந்தருளிய  வார்த்தை எப்படி பிரம்மனை  மகிழ்வித்தது. ஆஹா ,   இதோ நான் திருப்பி சொல்கிறேன் நீ  அருளிய  அந்த  வரத்தை:   ''  பிரம்மதேவா,  உனக்கு மங்களமுண்டாகட்டும். நீ துவங்கப்போகும்   த்ரி  புவன சிருஷ்டி iகாரியம்  பரிபூர்ணமாக  நிறைவேறட்டும். எனது ஆசிகள்.  மீண்டும் தவமிருந்து  உனது சிறந்த பக்தியின் பயனாக,   உனது விருப்பம் இனிதாக  நிறைவேறட்டும் ''  பிரம்மனின் சந்தோஷத்தை  நான் சொல்லவா முடியும்?

शतं कृततपास्तत: स खलु दिव्यसंवत्सरा-
नवाप्य च तपोबलं मतिबलं च पूर्वाधिकम् ।
उदीक्ष्य किल कम्पितं पयसि पङ्कजं वायुना
भवद्बलविजृम्भित: पवनपाथसी पीतवान् ॥९॥

śataṁ kr̥tatapāstataḥ sa khalu divyasaṁvatsarā-
navāpya ca tapōbalaṁ matibalaṁ ca pūrvādhikam |
udīkṣya kila kampitaṁ payasi paṅkajaṁ vāyunā
bhavadbalavijr̥ṁbhitaḥ pavanapāthasī pītavān || 9-9 ||

ஶதம் க்ருததபாஸ்தத꞉ ஸ க²லு தி³வ்யஸம்வத்ஸரா-
நவாப்ய ச தபோப³லம் மதிப³லம் ச பூர்வாதி⁴கம் |
உதீ³க்ஷ்ய கில கம்பிதம் பயஸி பங்கஜம் வாயுனா
ப⁴வத்³ப³லவிஜ்ரும்பி⁴த꞉ பவனபாத²ஸீ பீதவான் || 9-9 ||

உண்ணி  கிருஷ்ணா,  உன்  திருவாக்கின் படி,  மிகுந்த உற்சாகத்தோடு ப்ரம்ம தேவன் மறுபடியும் ஒரு நூறு வருஷங்கள் தவமிருந்தார் .  உன் அருளால் அவருக்கு சர்வ சக்தியும் சித்தியாயிற்று.  தெய்வபலமும், மனோபலமும் ஒரு சேரப்பெற்று முன்னிலும் அதிக சக்தியோடு அவர்  உன்னை வணங்கினார்  . அவர்  அமர்ந்திருந்த  தாமரை மலர் கடலில் காற்றில்  மிதந்து அசைந்தது.  உன்னிடமிருந்து பெற்ற  அளவிடமுடியாத சக்தியோடு  காற்று நீர் இரண்டுமே   உனது ஜீவசக்தியாக அவருள்ளே  செல்ல   ப்ரம்மா புத்துணர்ச்சி யடைந்தார் .

तवैव कृपया पुनस्सरसिजेन तेनैव स:
प्रकल्प्य भुवनत्रयीं प्रववृते प्रजानिर्मितौ ।
तथाविधकृपाभरो गुरुमरुत्पुराधीश्वर
त्वमाशु परिपाहि मां गुरुदयोक्षितैरीक्षितै: ॥१०॥

tavaiva kr̥payā punaḥ sarasijēna tēnaiva saḥ
prakalpya bhuvanatrayīṁ pravavr̥tē prajānirmitau |
tathāvidhakr̥pābharō gurumarutpurādhīśvara
tvamāśu paripāhi māṁ gurudayōkṣitairīkṣitaiḥ || 9-10 ||

தவைவ க்ருபயா புன꞉ ஸரஸிஜேன தேனைவ ஸ꞉
ப்ரகல்ப்ய பு⁴வனத்ரயீம் ப்ரவவ்ருதே ப்ரஜானிர்மிதௌ |
ததா²வித⁴க்ருபாப⁴ரோ கு³ருமருத்புராதீ⁴ஶ்வர
த்வமாஶு பரிபாஹி மாம் கு³ருத³யோக்ஷிதைரீக்ஷிதை꞉ || 9-10

அடுத்து  ப்ரம்மா தாமரை மலர்மேல் அமர்ந்தவாறு   மூவுலகையும்  படைத்தார் , அவற்றில் பலகோடி  ஜீவன்கள்  உயிர் பெற்றன. எண்டே  குருவாயூரப்பா,  எவ்வளவு தயை, காருண்யம் உனக்கு.  பிரபு என் மேலும் கருணை கூர்ந்து ரட்சிக்குமாறு உன்னை நமஸ்கரிக்கிறேன் ''

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 6

 

 

 

 

6.  விஷ்ணுவின் விராட் ஸ்வரூபம், விஸ்வரூப தர்சனம்

1. एवं चतुर्दशजगन्मयतां गतस्य पातालमीश तव पादतलं वदन्ति ।
पादोर्ध्वदेशमपि देव रसातलं ते गुल्फद्वयं खलु महातलमद्भुतात्मन् ॥१॥

 ēvaṁ caturdaśajaganmayatāṁ gatasya pātālamīśa tava pādatalaṁ vadanti |
pādōrdhvadēśamapi dēva rasātalaṁ tē gulphadvayaṁ khalu mahātalamadbhutātman || 6-1 ||

ஏவம் சதுர்தஸ ஜகந்மயதாம் கதஸ்ய பாதாலம் ஈஸ தவ பாததலம் வதந்தி
பாதோர்த்த்வ தேஸமபி தேவ ரஸாதலம் தே குல்பத்வயம் கலு மஹாதலம் அத்புதாத்மந். (1)

ஹே,  என் தெய்வமே குருவாயூர் கொச்சு கிருஷ்ணா, எப்படியப்பா நீ பதினான்கு உலகையும் ஒன்று சேர்த்த விராட் ஸ்வரூபமாக காட்சி அளித்தாய்? நினைத்தே பார்க்க முடியவில்லையே? உன் திருவடி பாதங்கள் பாதாளத்தையும் தாண்டி கீழே செல்ல, மேல் பாதம் ரஸாதளத்தில் தென்பட, தண்டை அணிந்த கணுக் கால்கள் மஹா தளத்தில் காணப்பட அடேயப்பா, மேலே மேலே எப்படி சொல்லிக்கொண்டே போவேன். வார்த்தை தேடுகிறேன்.

2 जङ्घे तलातलमथो सुतलं च जानू किञ्चोरुभागयुगलं वितलातले द्वे ।
क्षोणीतलं जघनमम्बरमङ्ग नाभि- र्वक्षश्च शक्रनिलयस्तव चक्रपाणे ॥२॥

jaṅghē talātalamathō sutalaṁ ca jānū kiñcōrubhāgayugalaṁ vitalātalē dvē |
kṣōṇītalaṁ jaghanamaṁbaramaṅga nābhi rvakṣaśca śakranilayastava cakrapāṇē || 6-2 ||

ஜங்க்கே தலாதலம் அதோஸுதலஞ்ச ஜாநூ கிம் சோருபாகயுகலம் விதலாதலே த்வே
க்ஷோணீதலம் ஜகநம் அம்பரம் அங்க நாபி: வக்ஷஸ்ச ஸக்ர நிலயஸ்தவ சக்ரபாணே 2

ஓ குருவாயூரப்பா, சுதர்சன சக்ரதாரி, முழங்காலுக்கு கீழே முன்புறம் தலா தளத்தில் இருக்கிறதே. முழங்கால் முட்டிகள் சுதல லோகத்தில் கண்ணில் படுகிறதே. அடேயப்பா, உன் இரு தொடைக ளும் விதல அதல லோகங்களா? அப்படியென்றால் உன் இடுப்பின் முன்புறம் பூமியோ? தொப்புள் பகுதி ஆகாசம் போல இருக்கிறது. உன் மார்பு அகண்டு இந்திர லோகமாக தெரிகிறது. இந்திரன் அங்கே ஆசனத்தில் தேவர்களோடு அமர்ந்திருப்பதை பார்க்கிறேனே .

3.ग्रीवा महस्तव मुखं च जनस्तपस्तु फालं शिरस्तव समस्तमयस्य सत्यम् ।
 एवं जगन्मयतनो जगदाश्रितैर- प्यन्यैर्निबद्धवपुषे भगवन्नमस्ते ॥३॥

grīvā mahastava mukhaṁ ca janastapastu phālaṁ śirastava samastamayasya satyam |
ēvaṁ jaganmayatanō jagadāśritaira-pyanyairnibaddhavapuṣē bhagavannamastē || 6-3 ||

க்ரீவா மஹஸ்தவ முகஞ் ச ஜநஸ்தபஸ்துபாலம் ஸிரஸ்தவ ஸமஸ்தமயஸ்ய ஸத்யம்.
ஏவம் ஜகந்மயதநோ ஜகதாஸ்ரிதைர:அப்யந்யைர் நிபத்த வபுஷே பகவந் நமஸ்தே (3)

அப்பனே, குருவாயூரா , உன் உடம்பின் சில பகுதிகளை பதினாலு லோகங்களில் சிலதாக பார்த்தேனே. மீதியைச்  சொல்கிறேன். உன் கழுத்து பூரா மஹ லோகம் , முகம் ஜன லோகம். ரொம்ப பொருத்தம். நெற்றியோ தபோ லோகம், உனது சிரம் சத்யலோகம், உன் தேகமே பிரபஞ்சம்,  அப்பனே, நீ எங்கும் நிறைந்தவன் என்பதை இதைவிட வேறு எப்படி சொல்வேன்? அப்பா என்னுடைய சாஷ்டாங்க நமஸ்காரத்தை உனக்கு செலுத்துகிறேன்.

4 त्वद्ब्रह्मरन्ध्रपदमीश्वर विश्वकन्द छन्दांसि केशव घनास्तव केशपाशा: ।
उल्लासिचिल्लियुगलं द्रुहिणस्य गेहं पक्ष्माणि रात्रिदिवसौ सविता च नेत्रै ॥४॥

tvadbrahmarandhrapadamīśvara viśvakanda chandāṁsi kēśava ghanāstava kēśapāśāḥ |
ullāsicilliyugalaṁ druhiṇasya gēhaṁ pakṣmāṇi rātridivasau savitā ca nētrē || 6-4 ||

த்வத் ப்ரஹ்மரந்த்ர பதம் ஈஸ்வர விஸ்வகந்த சந்தாம்ஸி கேஸவ கநாஸ்தவ கேஸபாஸா:                  உல்லாஸி சில்லியுகலம் த்ருஹிணஸ்ய கேஹம். பக்ஷ்மாணி ராத்ரிதிவஸெள ஸவிதா ச நேத்ரே.4

 என் உண்ணி கிருஷ்ணா, நீ தான் இந்த பிரபஞ்சத்தின் ஆதாரம். உன் உடம்பில் உள்ளவை தான் இந்த பிரபஞ்சத்தில் காணும் யாவையும். உன் சிரசின் உச்சியில் ப்ரம்மரந்திரத்திலிருந்து பிறந்தது தான் வேதங்கள் . துளியும் சந்தேகத்துக்கு இடமே இல்லை. மேலே காணும் கருநிற மேகங்கள் எல்லாமே உன் கரிய புருவங்கள். ப்ரம்மாவின் லோகம் தான்  உன் கண் இமைகள் தான் ஐயனே.  இரவும் பகலும் உன் கண்கள், அப்பப்பா, சூரியன் அல்லவோ அவை! ஒளியே காட்டிக் கொடுக்கிறதே!.

5. निश्शेषविश्वरचना च कटाक्षमोक्ष: कर्णौ दिशोऽश्वियुगलं तव नासिके द्वे ।
 लोभत्रपे च भगवन्नधरोत्तरोष्ठौ तारागणाश्च दशना: शमनश्च दंष्ट्रा ॥५॥

niśśēṣaviśvaracanā ca kaṭākṣamōkṣaḥ karṇau diśō:’śviyugalaṁ tava nāsikē dvē |
lōbhatrapē ca bhagavannadharōttarōṣṭhau tārāgaṇāśca daśanāḥ śamanaśca daṁṣṭrā || 6-5 ||

நி: ஸேஷ விஸ்வரசநா ச கடாக்ஷமோக்ஷ: கர்ணெள திஸோ ஸ்வியுகளம் தவ நாஸிகே த்வே
லோபத்ரபே ச பகவந்நதரோத்த ரோஷ்டாடெள தாராகணாஸ்ச தஸநா: ஸமநஸ்ச தம்ஷ்ரா. 5

ஓ, குருவாயூரப்பா, நான் தான் ஏற்கனவே சொல்லிவிட்டேனே. உன் கடைக்கண் விழி ஒன்றே போதுமே, பிரபஞ்சம் உயிர் பெற்று எழுவதற்கு. உன் இரு செவிகள் தான் திசைகள்.  உன் காது தானே  நாலா பக்கத்து செய்திகளையும்  எங்களைக்  கேட்க வைக்கிறது.  உனது நாசித்வாரம் மூச்சு இழுத்து வெளிவிடுகிறதே  இந்த இரு செயலும் தான் அஸ்வினி தேவதைகள்.   
 
கீழுதடு மேலுதடு ரெண்டுமே, லோபம் எனும் சுயநலம், பேராசை இவற்றை அடக்குபவை,  தன்மையான குணத்தை அளிப்பவை.

பற்கள்; தான் நக்ஷ்த்ரங்கள், கடைவாய் பற்கள் தான் எமதர்மன் என்கிறார் நாராயண நம்பூதிரி. அவர் கண்களுக்கு இதெல்லாம் தெரிந்து தானே ஸ்லோகமாக வந்திருக்கிறது. எதிரே உட்கார்ந்து பார்த்தவரல் லவா?

6. माया विलासहसितं श्वसितं समीरो जिह्वा जलं वचनमीश शकुन्तपङ्क्ति: ।
सिद्धादय: स्वरगणा मुखरन्ध्रमग्नि- र्देवा भुजा: स्तनयुगं तव धर्मदेव: ॥६॥

māyā vilāsahasitaṁ śvasitaṁ samīrō jihvā jalaṁ vacanamīśa śakuntapaṅktiḥ |
siddhādayaḥ svaragaṇā mukharandhramagni-rdēvā bhujāḥ stanayugaṁ tava dharmadēvaḥ || 6-6 ||   

மாயா விலாஸ ஹஸிதம் ஸ்வஸிதம் ஸமீரோ ஜிஹ்வா ஜலமா வசநமீஸ ஸகுந்த பங்க்தி:    

ஸித்தாய: ஸ்வரகணா முகரந்த்ரம் அக்நி: தேவா புஜா: ஸ்தநயுகம் தவ தர்மதேவ: 6

என்னுடைய ப்ரபோ, வாதபுரீசா, உன் காந்த புன்னகை தான் ஐயா மாயை.! உன் மூச்சு தான் உலகத்தில் ப்ராண வாயு ,காற்று.     நாக்கு தான் ஜலம். வார்த்தைகள் தான் பக்ஷிகள் இனம்.    சப்தம் கானம் தான் சித்தர்கள். வாய் அக்னி, கரங்கள் எல்லாமே  உபதேவதைகள்.  மார்பு தான்  தர்மதேவதை..

पृष्ठं त्वधर्म इह देव मन: सुधांशु - रव्यक्तमेव हृदयंबुजमम्बुजाक्ष ।
कुक्षि: समुद्रनिवहा वसनं तु सन्ध्ये शेफ: प्रजापतिरसौ वृषणौ च मित्र: ॥७॥ 7

pr̥ṣṭhaṁ tvadharma iha dēva manaḥ sudhāṁśu-ravyaktamēva hr̥dayāṁbujamaṁbujākṣa |                                                                      kukṣiḥ samudranivahā vasanaṁ tu sandhyē śēphaḥ prajāpatirasau vr̥ṣaṇau ca mitraḥ || 6-7 ||

ப்ருஷ்டம் த்வதர்ம இஹ தேவ மந: ஸுதாம்ஸு: அவ்யக்தமேவ ஹ்ருதயாம்புஜம் அம்புஜாக்ஷ: குக்ஷி : ஸமுத்ரநிவஹா வஸநம் து ஸந்த்யே ஸேப: ப்ரஜாபதிரஸெள வ்ருஷணெள ச மித்ர:

என் தாமரைக்கண்ணா, ப்ரபோ, உன் முதுகுக்கு கீழே பின்புறம் அதர்மத்தை குறிக்கும். நல்லது கெட்டது எல்லாமே உன்னுள்ளே தானே. மனம் சந்த்ரன், நாபிப் பிரதேசம் எல்லையற்ற சமுத்திரம். உன் மேலாடை இடுப்பு வஸ்திரம் தான் அந்தி, விடியற்காலை நேரங்கள். உன் உறுப்புகள் ப்ரம்மா, மித்ரன் ஆகியோர். விண்ணும் மண்ணும் நீயே என்று ஒரு வரியில் சொல்லாமல் ஏன் எப்படி நீட்டி சொல்கிறேன்? என் கண்ணால் பார்த்த ஆனந்தத்தை மற்றவருக்காக விவரிக்க வேண்டாமா?

8. श्रोणीस्थलं मृगगणा: पदयोर्नखास्ते हस्त्युष्ट्रसैन्धवमुखा गमनं तु काल: ।
 विप्रादिवर्णभवनं वदनाब्जबाहु- चारूरुयुग्मचरणं करुणांबुधे ते ॥८॥

śrōṇīsthalaṁ mr̥gagaṇāḥ padayōrnakhāstē hastyuṣṭrasaindhavamukhā gamanaṁ tu kālaḥ |
viprādivarṇabhavanaṁ vadanābjabāhu-cārūruyugmacaraṇaṁ karuṇāṁbudhē tē || 6-8 ||


ஸ்ரோணீஸ்த்தலம் ம்ருககணா: பதயோர்நகாஸ்தே ஹஸ்த்யுஷ்ட்ரஸைந்த்தவமுகா கமநம் து கால: விப்ராதி வர்ண பவநம் வதனாப்ஜ பாஹு சாரூருயுக்ம சரணம் கருணாம் புதே தே.

''ஹே கருணாமூர்த்தி, உன் இடுப்பு பிரதேசத்தில் இருந்து உயிர் பெற்றவை தான் விலங்குகள். கால் நகங்கள் தான்  யானைகள்  ஒட்டகங்கள், குதிரைகள் போல் மிருகங்களாயின. பகவானே உன் அசைவு தான் காலம். உன் உடம்பிலிருந்து உருவான மனித உயிர்கள் தான் அவரவர் ஸ்வதர்ம தொழில், கர்மத்துக்கு தக்கவாறு தோன்றின. புருஷ சூக்தம் இதை தான் சொல்கிறது. இதில் ஜாதி எங்கே வந்தது?

9. संसारचक्रमयि चक्रधर क्रियास्ते वीर्यं महासुरगणोऽस्थिकुलानि शैला: ।
नाड्यस्सरित्समुदयस्तरवश्च रोम जीयादिदं वपुरनिर्वचनीयमीश ॥९॥

saṁsāracakramayi cakradhara kriyāstē vīryaṁ mahāsuragaṇō:’sthikulāni śailāḥ |                                        nāḍyassaritsamudayastaravaśca rōma jīyādidaṁ vapuranirvacanīyamīśa || 6-9 ||

ஸம்ஸார சக்ரம் அயி சக்ரதர க்ரியாஸ்தே வீர்யம் மஹாஸுரகணோ ஸ்த்தி குலாநி ஸைலா:
நாட்யஸ்ஸரித் ஸமுதய: தரவஸ்ச ரோம ஜீயாதிதம் வபுர் அநிர்வசநீயம் ஈஸ (9)

''என் தெய்வமே, சுதர்சன சக்ரமேந்தியவனே, உன் செயல் தான் உலக வாழ்க்கை சக்ரம் எனும் ஓய்வில்லாத பிறப்பு இறப்பு ஸம்ஸார அனுபவம். உனது வீர பௌருஷம் தான் அசுரர்களையும் கட்டுக்குள் வைப்பது. உன் எலும்புகள் தான் மஹாசக்தி வாய்ந்த மலைகள். உன் நாடி நரம்புகள் தான் எண்ணற்ற ஆறு ஏரி குளம் போன்ற நீர் நிலைகள். உன் தலை முடிகளாகத்தான் எண்ணற்ற தாவர வர்க்கத்தை பார்க்கிறேன். அப்பா என் குருவாயூர் கிருஷ்ணா. போதும் போதும், உன்னுடைய விராட் தரிசனத்தை, உருவத்தை, முழுதுமாக விவரிக்க என்னால் இயலவில்லை. ஜெயவிஜயீபவ..

10. ईदृग्जगन्मयवपुस्तव कर्मभाजां कर्मावसानसमये स्मरणीयमाहु: ।
तस्यान्तरात्मवपुषे विमलात्मने ते वातालयाधिप नमोऽस्तु निरुन्धि रोगान् ॥१०॥

īdr̥gjaganmayavapustava karmabhājāṁ karmāvasānasamayē smaraṇīyamāhuḥ |
tasyāntarātmavapuṣē vimalātmanē tē vātālayādhipa namō:’stu nirundhi rōgān || 6-10 ||

ஈக்ருத் ஜகந்மய வபுஸ்தவ கர்ம பாஜாம் கர்மாவஸாந ஸமயே ஸ்மரணீயம் ஆஹு:
தஸ்யாந்தராத்ம வபுஷே விமலாத்மநே தே வாதாலயாதிப நமோ ஸ்து நிருந்தி ரோகாந்.

நாராயண பட்டத்ரி ஸ்ரீமந் நாராயணனின் விராட் ஸ்வரூபத்தை வர்ணிக்கிறார். ஸ்ரீமந் நாராயணனின் விராட் ஸ்வரூபத்தை வைதீக கர்மங்கள் முடித்த பின்னும், மரண காலத்திலும் த்யானம் செய்வது வழக்கம். இவ்வளவு பெரிய விராட் ஸ்வரூபத்தின் முக்கிய அங்கமாக நீ உள்ளுறைகிறாய். பூலோக வாசிகள் கர்மத்தால் சம்சார பந்தத்தில் உழல்பவர்கள் உன்னுடைய விராட் ஸ்வரூபத்தை நினைவு கூர்தல் வேண்டும். அண்ட சராசரமாக தோன்றுபவன் நீ. சத்வ ஸம்பன்னன். யாக யஞனங்களின் முடிவு, பலன், நீ.     மரணத்தின் பின் மோக்ஷம் முக்தி தருபவன்.

ஹே என் ப்ரபோ, குருவாயூரப்பா, என் ,மீதும் உன் கருணை வை. என் தேஹ உபாதைகள், துன்பங்களை அகற்று. உனக்கு என் ஸாஷ்டாங்க நமஸ் காரங்கள்.

 

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 5

 Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 5

 

 

 

 

 

5.  ப்ரபஞ்ச காரணன்

व्यक्ताव्यक्तमिदं न किञ्चिदभवत्प्राक्प्राकृतप्रक्षये
मायायाम् गुणसाम्यरुद्धविकृतौ त्वय्यागतायां लयम् ।
नो मृत्युश्च तदाऽमृतं च समभून्नाह्नो न रात्रे: स्थिति-
स्तत्रैकस्त्वमशिष्यथा: किल परानन्दप्रकाशात्मना ॥१॥

vyaktāvyaktamidaṁ na kiñcidabhavatprākprākr̥taprakṣayē
māyāyāṁ guṇasāmyaruddhavikr̥tau tvayyāgatāyāṁ layam |
nō mr̥tyuśca tadāmr̥taṁ ca samabhūnnāhnō na rātrēḥ sthiti-
statraikastvamaśiṣyathāḥ kila parānandaprakāśātmanā || 5-1 ||

1. வ்யக்தாவ்யக்தமிதம் ந கிஞ்சிதபவத் ப்ராக் ப்ராக்ருத ப்ரக்ஷயே
மாயாயாம் குண ஸாம்ய ருத்த விக்ருதெள த்வய்யாகதாயம் லயம்
நோ ம்ருத்யுஸ்ச ததாம்ருதம் ச ஸமபூ நாஹ்நோ ந ராத்ரோ: ஸ்த்திதி:
தத்ரைகஸ்த்வமஸிஷ்யதா: கில பராநந்த ப்ரகாசாத்மநா || (1)

குருவாயூரப்பா, இந்த ப்ரக்ருதி மஹா பிரளயத்தின் போது எங்கும் நீர்மயமாக வேறெந்த ஜீவராசி இல்லாமல் இருந்தது. கிருஷ்ணா, விஷ்ணு, நாராயணா , உன் மாயையினால் சர்வமும் ஒவ்வொன்றாய் மீண்டும் உயிராக தோன்றியது. ஆத்மா பரமாத்மா வேறாகியது. பிறப்பு இறப்பு உருவாகியது. பகலும் இரவும் வித்யாசம் தெரிந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் காரணனாக நீ ஒளிமயமாக நின்றாய். எதற்கு இதை சொல்கிறேன்  தெரியுமா? ... எல்லாம் உன் செயல். நீ இன்றி ஒரு அணுவும் அசையாது. சிருஷ்டி மட்டும் அல்ல அதை க்ஷேமமாக பாதுகாக்கும் கடவுள் நீ. எங்கள் குறையை தீர்த்து ரக்ஷிப்பாயாக. லோகா  ஸமஸ்தா சுகினோ பவந்து:

2. काल: कर्म गुणाश्च जीवनिवहा विश्वं च कार्यं विभो
चिल्लीलारतिमेयुषि त्वयि तदा निर्लीनतामाययु: ।
तेषां नैव वदन्त्यसत्त्वमयि भो: शक्त्यात्मना तिष्ठतां
नो चेत् किं गगनप्रसूनसदृशां भूयो भवेत्संभव: ॥२॥

kālaḥ karma guṇāśca jīvanivahā viśvaṁ ca kāryaṁ vibhō
cillīlāratimēyuṣi tvayi tadā nirlīnatāmāyayuḥ |
tēṣāṁ naiva vadantyasatvamayi bhōḥ śaktyātmanā tiṣṭatāṁ
nō cēt kiṁ gaganaprasūnasadr̥śāṁ bhūyō bhavētsaṁbhavaḥ || 5-2 ||

காலா: கர்ம குணாஸ்ச ஜீவநிவஹா விஸ்வஞ்ச கார்யம் விபோ
சில்லீலா ரதிமேயுஷி த்வயி ததா நிர்லீநதாமாயயு:
தேஷாம் நைவ வதந்த்யஸ்த்த்வமயி போ: ஸக்த்யாத்மநா திஷ்ட்டதாம்
நோ சேத் கிம் ககநப்ரஸூந ஸத்ருஸாம் பூயோ பவேத் ஸம்ப்பவ: (2)

வாதபுரீசா, பிரளய காலத்தில், காலம், ஆகாசம், கர்மா, சத்வ ரஜோ தமோ குணங்கள் எல்லாம் உன்னில் மறைந்தன. தாவரம், ஜங்கம , உயிர்கள்   எல்லாமே   உன் மாயை யினால் வேறு வேறாக உருவெடுத்து ப்ரக்ரிதியில் உலவின.

ஒன்றோடு ஒன்று இசைந்து, இணங்கி, சமநிலையில் இயங்க அவற்றின் குணம், உருவம் எல்லாம் கொடுத்தாய். ஆத்மா   என்பது   பரமாத்மா உன் அம்சமாக ஒவ்வொன்றிலும் தனித்து விளங்கியது. குணங்கள் அவற்றை இயக்க, கர்மாக்கள் வேறுபட்டு உலகம் துவங்கியது. இயங்கியது,  வாட்டி வதக்கியது.

3. एवं च द्विपरार्धकालविगतावीक्षां सिसृक्षात्मिकां
बिभ्राणे त्वयि चुक्षुभे त्रिभुवनीभावाय माया स्वयम् ।
मायात: खलु कालशक्तिरखिलादृष्टं स्वभावोऽपि च
प्रादुर्भूय गुणान्विकास्य विदधुस्तस्यास्सहायक्रियाम् ॥३॥

ēvaṁ ca dviparārdhakālavigatāvīkṣāṁ sisr̥kṣātmikāṁ
bibhrāṇē tvayi cukṣubhē tribhuvanībhāvāya māyā svayam |
māyātaḥ khalu kālaśaktirakhilādr̥ṣṭaṁ svabhāvō:’pi ca
prādurbhūya guṇānvikāsya vidadhustasyāssahāyakriyām || 5-3

ஏவஞ்ச த்விபரார்த்தகால விகதாவீக்ஷாம் ஸிஸ்ருக்ஷாத்மிகாம்
பிப்ப்ராணே த்வயி சுக்ஷுபே த்ரிபவநீ பாவாய மாயா ஸ்வயம்.
மாயாத: கலு காலஸக்தி: அகிலாத்ருஷ்டம் ஸ்வபாவோபி ச
ப்ராதுர்ப்பூய குணாந் விகாஸ்ய விதது: தஸாயா: ஸஹாயக்ரியாம் (3)

குருவாயூரப்பா, காலத்தை சாவி கொடுத்து முடுக்கி  விட்டாய்.   கால கடிகாரம் ஓட ஆரம்பித்துவிட்டது. மாற்றங்கள் காலத் திற்கேற்ப மாறும் என்ற நியதி உருவாக் கினாய். இதற்குள் ரெண்டு 'பரார்த்தம்'' (இது ப்ரம்மாவின் ப்ரம்ம லோக வருஷங்களில்  சில நிமிஷ காலம்.   நமக்கு பல மடங்கு அதிகமான ஆண்டுகள். அதாவது ப்ரம்மாவின் ஒரு நிமிஷம் நமக்கு ஒரு வருஷம் மாதிரி..) நீ சிருஷ்டியை கண்காணிக்க பிரம்மாவை உருவாக்கி, எண்ணற்ற ஜீவன்களை பிறப்பித்தாய். உன் மாயை உனது சங்கல்பத்தை நிறைவேற்றியது. மூவுலகும் இவ்வாறு அறிமுகமானது. சிருஷ்டி கையினால் செய்வது அல்ல. மனதில் நினைத்தாலே உருவாவது. அதைத்தான் சங்கல்பம் என்று சொல்வது. விஷ்ணுவின் மாயையை அடிப்படையாக கொண்டது பிரபஞ்சமும் அதில் சிருஷ்டியும்.

4. मायासन्निहितोऽप्रविष्टवपुषा साक्षीति गीतो भवान्
भेदैस्तां प्रतिबिंबतो विविशिवान् जीवोऽपि नैवापर: ।
कालादिप्रतिबोधिताऽथ भवता संचोदिता च स्वयं
माया सा खलु बुद्धितत्त्वमसृजद्योऽसौ महानुच्यते ॥४॥

māyāsannihitō:’praviṣṭavapuṣā sākṣīti gītō bhavān
bhēdaistāṁ pratibiṁbatō viviśivān jīvō:’pi naivāparaḥ |
kālādipratibōdhitā:’tha bhavatā sañcōditā ca svayaṁ
māyā sā khalu buddhitattvamasr̥jadyō:’sau mahānucyatē || 5-4 ||

மாயா ஸந்நிஹிதோ ப்ரவிஷ்டவபுஷா ஸாக்ஷீதி கீதோ பவாந்
பேதைஸ்தாம் ப்ரதிபிம்பதோ விவஸிவாந் ஜீவோ பி நைவாபர:
காலாதி ப்ரதிபோதித த பவதா ஸஞ்சோதிதா ச ஸ்வயம்
மாயா ஸா கலு புத்திதத்வம் அஸ்ருஜத் யோ ஸெள மஹாநுச்யதே. (4)

கிருஷ்ண பரமாத்மா, நீ மாயாவி. வேதங்கள் உன்னை மாயையின் சிருஷ்டிக்கு சாக்ஷி பூதம் என்கிறது. மாயையின் தோற்றங்களில், ஜீவன்களில், நீ உள்நின்று ஆட்டுவிக்கும் ஜீவாத்மா. நீ அந்த மாயையாலோ, அதன் விளைவு களாலோ எந்த சம்பந்தமுமில்லா தவன். எல்லாவற்றையும் அறிந்தும் அதில் எந்த பங்கேற்பும் இல்லை. மாயையின் எல்லாத்  தோற்றங்களிலும் தனித்தனியாக ஜீவாத் மாவாக ஒளிர்கிறாய்.

5. तत्रासौ त्रिगुणात्मकोऽपि च महान् सत्त्वप्रधान: स्वयं
जीवेऽस्मिन् खलु निर्विकल्पमहमित्युद्बोधनिष्पाद्क: ।
चक्रेऽस्मिन् सविकल्पबोधकमहन्तत्त्वं महान् खल्वसौ
सम्पुष्टं त्रिगुणैस्तमोऽतिबहुलं विष्णो भवत्प्रेरणात् ॥५॥

tatrāsau triguṇātmakō:’pi ca mahān sattvapradhānaḥ svayaṁ
jīvē:’smin khalu nirvikalpamahamityudbōdhaniṣpādakaḥ |
cakrē:’smin savikalpabōdhakamahantattvaṁ mahān khalvasau
sampuṣṭaṁ triguṇaistamō:’tibahulaṁ viṣṇō bhavatprēraṇāt || 5-5 ||

தத்ராஸெள த்ரிகுணாத்மகோ பிச மஹாந் ஸத்வப்ரதாநா: ஸ்வயம்
ஜீவே ஸ்மிந்கலு நிர்விகல்பமஹமித் யுத்போத நிஷ்பாதக:
சக்ரே ஸ்மிந் ஸவிகல்ப போதகமஹந்தத்வம் மஹாந் கல்வஸெள
ஸம்புஷ்டம் த்ரிகுணைஸ் தமோ திபஹுலம் விஷ்ணோபவத்ப்ரேரணாத்

குருவாயூரப்பா, இந்த மாயையின் சமாச்சாரங்களில் ஒன்று புலனாகிறது. அது சத்வ ரஜோ, தமோ குணங் களில் ஒன்றாக கலந்து இருந்தாலும் சத்வ குணம் தான் தலை தூக்குகிறது. அது புத்தியோடு ஈடுபட்டு அஹங்காரம் உருவாக காரணமாகிறது. நான், எனது , என்னுடைய, எங்களது என்று சுயநலம் பெருகி மனம் இருளடைகிறது. தவறுகள் தொடர ஆரம்பிக்கிறது. பாபம் வளர்கிறது.

6. सोऽहं च त्रिगुणक्रमात् त्रिविधतामासाद्य वैकारिको
भूयस्तैजसतामसाविति भवन्नाद्येन सत्त्वात्मना
देवानिन्द्रियमानिनोऽकृत दिशावातार्कपाश्यश्विनो
वह्नीन्द्राच्युतमित्रकान् विधुविधिश्रीरुद्रशारीरकान् ॥६॥

sō:’haṁ ca triguṇakramāttrividhatāmāsādya vaikārikō
bhūyastaijasatāmasāviti bhavannādyēna sattvātmanā |
dēvānindriyamāninō:’kr̥ta diśāvātārkapāśyaśvinō
vahnīndrācyutamitrakān vidhuvidhiśrīrudraśārīrakān || 5-6 ||

ஸோ ஹஞ்ச த்ரிகுணக்ரமாத் த்ரிவிததாம் ஆஸாத்ய வைகாரிகோ
பூயஸ்தஜைஸ தாமஸாவிதி பவந்நாத்யேந ஸத்வாத்மநா
தேவாநிந்த்ரிய மாநினோ க்ருத திஸாவாதார்க்க பாஸ்யஸ்விநோ
வஹ்நீந்த்ராசாயுத மித்ரகாந் விது விதி ஶ்ரீருத்ர ஸாரீரகாந். (6)

ஹே, குருவாயூரப்பா, இந்த அஹம்காரம் இருக்கிறதே அது வெவேறு விகிதத்தில் சத்வ ரஜோ தமோ குணங்களோடு கலந்து, வித விதமான உணர்ச்சிகளின் கலவையாகிறது. சத்வ குணம் அதிகமாக இருந்தபோது வைகாரிகம் எனும் தன்மை, ரஜோ குணம் தூக்கலாக இருந்தால் தைஜஸா , தமோகுணம் மிகுதியானால் தாமஸா என்று குணம் வெளிப்படுகிறது. வைகாரிக, அதாவது சாத்வீக குணம் படைத்தவர்கள் தெய்வங்கள். மனத்தையும் புலன்களையும் கட்டுக்குள் கொண்டவர்கள். ஞானேந்திரியங்களை செயல் படுத்துபவர்கள். அவர்களே, திக் தேவதைகள், புலனுணர்வுகளுக்கு அதிபதிகள் வாயு, என்றால் ஸ்பரிசம், கேட்டல் ஆகியவற் றை புரியச் செய்பவர், பார்வைக்கு சூர்யன், சுவைத்தலுக்கு வருணன். வாசனை அறிய அஸ்வினி தேவதைகள். அதேபோல் கர்மேந்திரியங்களின் செயலான பேச்சுக்கு அக்னி, கரங்களுக்கு இந்திரன், கால்களின் இயக்கத்துக்கு விஷ்ணு, கழிவுகளை வெளியேற்ற மித்ரன், சிருஷ்டி உற்பத்திக்கு பிரஜாபதி, மனம் , புத்தி, அஹங்காரம், சித்த ம் எனப்படும் உள்ளுணர்வுகளை (அந்தக் கரணம்) கண்காணிக்கும் தேவதைகள், அதாவது மனதுக்கு சந்திரன், புத்திக்கு ப்ரம்மா, அஹங்காரத்துக்கு ருத்ரன், சித்தத்துக்கு க்ஷேத்ரஞர் என்று வெவ்வேறு பிரிவுகளுக்கு அதிகாரிகள் உண்டானார்கள்.

7. भूमन् मानसबुद्ध्यहंकृतिमिलच्चित्ताख्यवृत्त्यन्वितं
तच्चान्त:करणं विभो तव बलात् सत्त्वांश एवासृजत् ।
जातस्तैजसतो दशेन्द्रियगणस्तत्तामसांशात्पुन-
स्तन्मात्रं नभसो मरुत्पुरपते शब्दोऽजनि त्वद्बलात् ॥७॥

bhūmanmānasabuddhyahaṅkr̥timilaccittākhyavr̥tyanvitaṁ
taccāntaḥkaraṇaṁ vibhō tava balātsattvāṁśa ēvāsr̥jat |
jātastaijasatō daśēndriyagaṇastattāmasāṁśātpuna-
stanmātraṁ nabhasō marutpurapatē śabdō:’jani tvadbalāt || 5-7 ||

பூமந் மாநஸ புத்த்யஹங்க்ருதி மிலச்சித்தாக்க்ய வ்ருத்த்யந்விதம்
தச்சாந்த: கரணம் விபோ தவ பலாத் ஸத்வாம்ஸ ஏவாஸ்ருஜத்
ஜாதஸ்தைஜஸதோ தாஸேந்த்ரியகண: தத்தாமஸாம்ஸாத் புந:
தந்மாத்ரம் நபஸோ மருத்புரபதை ஸப்தோ ஜநி த்வத்பலாத். (7

என்னப்பா, வாதபுரீஸ்வரா, இன்னொன்று புரிகிறது. சாத்வீகம் சேர்ந்த அஹங்காரம் தான் அந்தகரண சித்தம் எனும் உள்ளுறுப்பை நிறுவுகிறது. ரஜோகுணம் மிகுந்த அஹங் காரம், ஐந்து கர்மேந்திரியங்களையும், ஐந்து ஞானேந்திரியங்களையும் கொண்ட குணக் கலவைகளை, தமோ குணம் கொண்ட அஹம்காரம் சப்தத்தையும் நிறுவியது. சப்தத்திலிருந்து ஆகாசம், ஸ்பர்சம், காற்று, தீ, ருசி, நீர், வாசனை, மண் எல்லாம் உருவானது. மூலகங்கள் தானாக எதையும் சிருஷ்டிக்க முடியாது. நீ தானே அப்பா, உயியர்களின் உயிராக உள்நின்று இயக்குபவன். நீயல்லவோ எல்லை கடந்த பிரம்மாண்டம். அங்கிங்கெனாதபடி எங்கும் நிறைந்தவன்.

8. श्ब्दाद्व्योम तत: ससर्जिथ विभो स्पर्शं ततो मारुतं
तस्माद्रूपमतो महोऽथ च रसं तोयं च गन्धं महीम् ।
एवं माधव पूर्वपूर्वकलनादाद्याद्यधर्मान्वितं
भूतग्राममिमं त्वमेव भगवन् प्राकाशयस्तामसात् ॥८॥

śabdādvyōma tataḥ sasarjitha vibhō sparśaṁ tatō mārutaṁ
tasmādrūpamatō mahō:’tha ca rasaṁ tōyaṁ ca gandhaṁ mahīm |
ēvaṁ mādhava pūrvapūrvakalanādādyādyadharmānvitaṁ
bhūtagrāmamimaṁ tvamēva bhagavan prākāśayastāmasāt || 5-8 ||

ஸப்தாத் வ்யோம தத: ஸஸர்ஜித விபோ ஸ்பர்ஸம் ததோ மாருதம்
தஸ்மாத் ரூபமதோ மஹோ த ச ரஸம் தோயஞாச கந்தம் மஹீம்
ஏவம் மாதவ பூர்வபூர்வகலனாத் ஆத்யாத்ய தர்மாந்விதம்
பூதக்ராம மிமம் த்வமேவ பகவந் ப்ராஙாஸயஸ் தாமஸாத் (8)

ஹே குருவாயூரப்பா என்னவெல்லாம் நீ கற்றுத்தருகிறாய். சப்தங்களுக்கு காரணமான தன்மாத்திரைகள் மூலம் ஆகாசம் எனும் அகண்ட வெளி உருவாக்கினாய். ஸ்பரிசம் காற்றுடன் தொடர்பு கொண்டது. உருவங்கள் அக்னி மூலமாக, அதிலிருந்து ருசி போன்ற வை தோன்றின. ரஸம் எனப்படும் ருசி தன்மாத்திரை மூலம் நீர் அறியப்பட்டது. வாசனை தெரிய ஆரம்பித்தது. அதிலிருந்து மண் உருவானது. மாதவா எல்லாம் உன் சங்கல்பம் ஒன்றே. பஞ்ச பூதங்களை இப்படி நிறுவினாய் . உயிர் வாழ இதெல்லாம் இன்றியமையாததாகியது

9. एते भूतगणास्तथेन्द्रियगणा देवाश्च जाता: पृथङ्-
नो शेकुर्भुवनाण्डनिर्मितिविधौ देवैरमीभिस्तदा ।
त्वं नानाविधसूक्तिभिर्नुतगुणस्तत्त्वान्यमून्याविशं-
श्चेष्टाशक्तिमुदीर्य तानि घटयन् हैरण्यमण्डं व्यधा: ॥९॥

ētē bhūtagaṇāstathēndriyagaṇā dēvāśca jātā pr̥thaṅ-
nō śēkurbhuvanāṇḍanirmitividhau dēvairamībhistadā |
tvaṁ nānāvidhasūktibhirnutaguṇastattvānyamūnyāviśaṁ-
ścēṣṭāśaktimudīrya tāni ghaṭayan hairaṇyamaṇḍaṁ vyadhāḥ || 5-9 ||

ஏதே பூதகணாஸ்ததேந்த்ரியகணார தேவாஸ்ச ஜாதா: ப்ருதக்
நோ ஸேகுர்ப்புவநாண்ட நிர்மிதிவிதெள தேவைரமீபிஸ்ததா
த்வம் நாநாவித ஸூக்திபிர்நுத கணஸ்தத் வாந் யமூன் யாவிஸம்
ஸ்சேஷ்டா ஸக்திமுதீர்ய தாநி கடயந் ஹைரண்யமண்டம் வ்யதா:(9)

என்னப்பனே , குருவாயூர் குட்டா, என்ன ஆச்சர்யம். சிருஷ்டி ரகசியத்தை பார்க் கும்போது, இந்த பஞ்சபூதங்கள், புலனா லனுபவிக்கும் இந்திரியங்கள், அவற்றின் செயல்பாடுகள், அதற்கான அதிபதியான தேவதைகள், இதெல்லாம் உருவானாலும் அவை ப்ரம்மாண்டமாகுமா? அவை எல்லாம் ஒன்று கூடி உன்னை பிரார்த்தித்தன. அவைகள் தானே என்னென்னவோ ஸூக்தங்கள். அவற்றில் நீ உள்புகுந்தாய். செயல்படுத்தினாய், ஆட்டுவிப்பவன் அல்லவா நீ கிருஷ்ணா? எல்லாவற்றையும் ஒன்று கூட்டி சேர்த்து அல்லவோ இந்த பெரிய பிரபஞ்சம், ஹிரண்ய அண்டம் உருவாக்கினாய்.

अण्डं तत्खलु पूर्वसृष्टसलिलेऽतिष्ठत् सहस्रं समा:
निर्भिन्दन्नकृथाश्चतुर्दशजगद्रूपं विराडाह्वयम् ।
साहस्रै: करपादमूर्धनिवहैर्निश्शेषजीवात्मको
निर्भातोऽसि मरुत्पुराधिप स मां त्रायस्व सर्वामयात् ॥१०॥

aṇḍaṁ tatkhalu pūrvasr̥ṣṭasalilē:’tiṣṭhatsahasraṁ samāḥ
nirbhindannakr̥thāścaturdaśajagadrūpaṁ virāḍāhvayam |
sāhasraiḥ karapādamūrdhanivahairniśśēṣajīvātmakō
nirbhātō:’si marutpurādhipa sa māṁ trāyasva sarvāmayāt || 5-10 ||

அண்டம் தத்கலு பூர்வ ஸ்ருஷ்டஸலிலே திஷ்ட்டத் ஸஹஸ்ரம் ஸமா:
நிர்பிந்நக்ருதாஸ்சதுர்தஸ ஜகத்ரூபம் விராடாஹ்வயம்
ஸாஹஸ்ரை: கர பாத மூர்த்த நிவஹைர் நி: ஸேஷ ஜீவாத்மகோ
நிர்ப்பாதோ ஸி மருத்புராதிப ஸ மாம் த்ராயஸ்வ ஸர்வாமயாத். (10)

குருவாயூர் கிருஷ்ணா, இந்த பிரம்மாண்டம் இன்றா நேற்றா உருவானது? கணக்கற்ற ஆயிரம் ஆண்டுகள். மேலும் கீழுமாக ஈறேழு உலகங்கள் உணடாக்கினாய். விராட் புருஷன் எனப்படும் ஆயிரக்கணக்கான கரங்கள், கால்கள், தலைகள், எனும் அறியவொண்ணா உருவெடுத்தாய். நீ என் நோய் தீர்த்து என்னை காப்பாற்ற வேண்டும்.

Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 8

 Sriman Narayaneeyam | ஸ்ரீமந் நாராயணீயம் - தசகம் 8

 

 

 

 

 

8.  பத்மநாபா சரணம்.

एवं तावत् प्राकृतप्रक्षयान्ते
ब्राह्मे कल्पे ह्यादिमे लब्धजन्मा ।
ब्रह्मा भूयस्त्वत्त एवाप्य वेदान्
सृष्टिं चक्रे पूर्वकल्पोपमानाम् ॥१॥

ēvaṁ tāvatprākr̥taprakṣayāntē
brāhmē kalpē hyādimē labdhajanmā |
brahmā bhūyastvatta ēvāpya vēdān
sr̥ṣṭiṁ cakrē pūrvakalpōpamānām || 8-1 ||

ஏவம் தாவத்ப்ராக்ருதப்ரக்ஷயாந்தே
ப்³ராஹ்மே கல்பே ஹ்யாதி³மே லப்³த⁴ஜன்மா |
ப்³ரஹ்மா பூ⁴யஸ்த்வத்த ஏவாப்ய வேதா³ன்
ஸ்ருஷ்டிம் சக்ரே பூர்வகல்போபமானாம் || 8-1 ||

சென்ற  அத்தியாயத்தில்  ஸ்ரிஷ்டிகர்த்தா  பிரம்மன்  ஸ்ரீமன் நாராயணனிடம் முறையாக  சிருஷ்டி சங்கல்பம் பெற்று அவரது அருளாசி யோடு,   சிருஷ்டியைத்  தொடங்கியதை அறிந்தோம்.   சிருஷ்டி என்பது புதிதாக உயிர்கள் ஒரு யுகமுடிவிலும்  தோன்றுவது.  சிருஷ்டிக்கு முன்  பிரளயம் எனும்  பிரம்மாண்ட அழிவு,  நீரினால் எங்கும்  எல்லாவற்றையும் அழிக்கும்.  ப்ரம்மா மீண்டும் சிருஷ்டியை யுக ஆரம்பத்தில்  துவங்குவார். அப்படி முதலில் தோன்றிய பிரளயத்திற்கு, ப்ரக்ரித் பிரளயத்திற்கு  பின் தோன்றியது  ப்ரம்ம கல்பம் என்று பெயர்.   குருவாயூரப்பா, நாராயணா, உன்னிடம் தானே பிரம்மன்  சிருஷ்டி ரஹஸ்யம் கற்று உயிர்க ளைப்  படைத்தான்.  

 चतुर्युगसहस्रमितान्यहानि
तावन्मिताश्च रजनीर्बहुशो निनाय ।
निद्रात्यसौ त्वयि निलीय समं स्वसृष्टै-
र्नैमित्तिकप्रलयमाहुरतोऽस्य रात्रिम् ॥२॥

sō:’yaṁ caturyugasahasramitānyahāni
tāvanmitāśca rajanīrbahuśō nināya |
nidrātyasau tvayi nilīya samaṁ svasr̥ṣṭai-
rnaimittikapralayamāhuratō:’sya rātrim || 8-2 ||

ஸோ(அ)யம் சதுர்யுக³ஸஹஸ்ரமிதான்யஹானி
தாவன்மிதாஶ்ச ரஜனீர்ப³ஹுஶோ நினாய |
நித்³ராத்யஸௌ த்வயி நிலீய ஸமம் ஸ்வஸ்ருஷ்டை-
ர்னைமித்திகப்ரலயமாஹுரதோ(அ)ஸ்ய ராத்ரிம் || 8-2 ||

பிரளயம் முடிந்து  அடுத்த கல்பம் துவங்கு  முன் காலப்ரமாணம் அறியப்படவேண்டும்.  நம்முடைய கடிகாரம் காட்டும் நேரம்  சென்னையில் வேறு,  அமெரிக்கா ஜப்பானில் வேறு  என்று இப்போதே நமக்குத் தெரியும்  போது  எண்ணமுடியாத,  அளக்கமுடியாத தூரத்தில் உள்ள  ப்ரம்மலோகத்தில் ப்ரம்மாவின் கடிகாரம் வேறு அளவுகோல்.  நமது காலண்டர்  12 மாதங்கள் ஒரு வருஷம் என்று  யாரோ கற்பித் ததை நம்புகிறோம். பின்பற்றுகிறோம்.   ஆயிரம் சதுர்யுகம் கொண்டது பிரம்மாவிற்கு ஒரு பகல் நேரம்.  அதே அளவு  ஒரு இரவு.  பகலில் ஸ்ரிஷ்டிக்கிறான். இரவில் தூங்குகிறான்.  அவனது இரவுக்கு  என்ன பெயர் தெரியுமா  நைமித்திக பிரளயம்.  அப்போது  அவன்  எல்லா உயிர்களோடு  தானும் கிருஷ்ணா,   உன்னில் கலக்கிறான்.  இப்படி பல இரவுகள் பகல்கள் பிரம்மன் கழிக்கிறான்.  

अस्मादृशां पुनरहर्मुखकृत्यतुल्यां
सृष्टिं करोत्यनुदिनं स भवत्प्रसादात् ।
प्राग्ब्राह्मकल्पजनुषां च परायुषां तु
सुप्तप्रबोधनसमास्ति तदाऽपि सृष्टि: ॥३॥

asmādr̥śāṁ punaraharmukhakr̥tyatulyāṁ
sr̥ṣṭiṁ karōtyanudinaṁ sa bhavatprasādāt |
prāgbrahmakalpajanuṣāṁ ca parāyuṣāṁ tu
suptaprabōdhanasamā:’sti tadā:’pi sr̥ṣṭiḥ || 8-3 ||

அஸ்மாத்³ருஶாம் புனரஹர்முக²க்ருத்யதுல்யாம்
ஸ்ருஷ்டிம் கரோத்யனுதி³னம் ஸ ப⁴வத்ப்ரஸாதா³த் |
ப்ராக்³ப்³ரஹ்மகல்பஜனுஷாம் ச பராயுஷாம் து
ஸுப்தப்ரபோ³த⁴னஸமா(அ)ஸ்தி ததா³(அ)பி ஸ்ருஷ்டி꞉ || 8-3 ||

காலையில் நாம் எழுந்து பல் துலக்கி முகம் கழுவி காப்பி குடிப்பதை வழக்கமாக கொண்டவர்கள்.  பிரம்மாவுக்கும் அதே போல் விடிந்ததும்  சில வேலைகள் உண்டு.  சிருஷ்டி அப்படி ஒரு நித்ய அனுஷ்டானம். ப்ரம்ம கல்பத்துக்கு முன்னால்  பிறந்தவர்கள், மற்றும் நித்ய ஆத்மாக்கள், ஆகியோருக்கு புது கல்பத்தில் மீண்டும் பிறப்பது  தூங்கி எழுந்திருப்பது போல.  

पञ्चाशदब्दमधुना स्ववयोर्धरूप-
मेकं परार्धमतिवृत्य हि वर्ततेऽसौ ।
तत्रान्त्यरात्रिजनितान् कथयामि भूमन्
पश्चाद्दिनावतरणे च भवद्विलासान् ॥४॥

pañcāśadabdamadhunā svavayō:’rdharūpa-
mēkaṁ parārdhamativr̥tya hi vartatē:’sau |
tatrāntyarātrijanitānkathayāmi bhūman
paścāddināvataraṇē ca bhavadvilāsān || 8-4 ||

பஞ்சாஶத³ப்³த³மது⁴னா ஸ்வவயோ(அ)ர்த⁴ரூப-
மேகம் பரார்த⁴மதிவ்ருத்ய ஹி வர்ததே(அ)ஸௌ |
தத்ராந்த்யராத்ரிஜனிதான்கத²யாமி பூ⁴மன்
பஶ்சாத்³தி³னாவதரணே ச ப⁴வத்³விலாஸான் || 8-4 ||

ஹே, ஸாஸ்வதனே ,  இப்போது  நீ கொடுத்த  சிருஷ்டி வேலையில் பிரம்மன்  ஈடுபட்டிருப்பது கிட்டத்தட்ட  ஐம்பது வருஷங்களோ?  இது நாம்  போடும் வயசு கணக்கு இல்லை.  பல லக்ஷம் வருஷங்கள்.  இந்த ஐம்பது வருஷங்களை ஒரு  பரார்த்தம்  என்று சொல்வார்கள்.   ஒரு ராத்திரியில்,   அப்புறம் அடுத்த  காலைப் பொழுதில் நடப்பது பற்றி மட்டும் சொல்கிறேன்.  .

दिनावसानेऽथ सरोजयोनि:
सुषुप्तिकामस्त्वयि सन्निलिल्ये ।
जगन्ति च त्वज्जठरं समीयु-
स्तदेदमेकार्णवमास विश्वम् ॥५॥

dināvasānē:’tha sarōjayōniḥ
suṣuptikāmastvayi sannililyē |
jaganti ca tvajjaṭharaṁ samīyu-
stadēdamēkārṇavamāsa viśvam || 8-5 ||

தி³னாவஸானே(அ)த² ஸரோஜயோனி꞉
ஸுஷுப்திகாமஸ்த்வயி ஸன்னிலில்யே |
ஜக³ந்தி ச த்வஜ்ஜட²ரம் ஸமீயு-
ஸ்ததே³த³மேகார்ணவமாஸ விஶ்வம் || 8-5 ||

பகவானே,  எல்லாம்  நீ சொல்லி தான் சாஸ்திரங்கள், வேதங்களில் நான் தெரிந்து கொள்கிறேன்.  ஒரு  நாள் சிருஷ்டிக்கு பிறகு  அந்த  நாளின் முடிவில்  ப்ரம்மா  படுக்கைக்கு தூங்கச்  செல்கிறான்.  அவன் மட்டுமா?  இந்த பிரபஞ்சமே அவனுடன் சேர்ந்து உன் நாபிக்குள்  செல்கிறது.   அம்மா  வயிற்றுக்குள்  குழந்தை சுருண்டு படுக்குமே  அது போல.  சூக்ஷ்ம  உருவில்.  அப்போது  இந்த பிரபஞ்சம் ஒரு எல்லையில்லாத சமுத்ரமாகிறது.  பிரளயம்.

तवैव वेषे फणिराजि शेषे
जलैकशेषे भुवने स्म शेषे ।
आनन्दसान्द्रानुभवस्वरूप:
स्वयोगनिद्रापरिमुद्रितात्मा ॥६॥

tavaiva vēṣē phaṇirāji śēṣē
jalaikaśēṣē bhuvanē sma śēṣē |
ānandasāndrānubhavasvarūpaḥ
svayōganidrāparimudritātmā || 8-6 ||

தவைவ வேஷே ப²ணிராஜி ஶேஷே
ஜலைகஶேஷே பு⁴வனே ஸ்ம ஶேஷே |
ஆனந்த³ஸாந்த்³ரானுப⁴வஸ்வரூப꞉
ஸ்வயோக³னித்³ராபரிமுத்³ரிதாத்மா || 8-6 ||

எண்டே  குருவாயூரப்பா,  அப்போது  இந்த  முழு  பிரபஞ்சமும்  அகண்டாகார,  காரண  ஜலமயம்.  எங்கும்  இருள்.  அதில் காணப்படுவது நீ மட்டுமே.  ஜம்மென்று  ஆதிசேஷன் மேல்  மிதந்து கொண்டி ருப்பவன்.  ஆதிசேஷன் வேறு யாரோ அல்ல,  அதுவும்   நீயே தான்.  அது தான் உன் யோக நித்திரை.  அரைக்கண் விழித்த தூக்கம்.  ஆனந்தமய ஸ்திதி..

कालाख्यशक्तिं प्रलयावसाने
प्रबोधयेत्यादिशता किलादौ ।
त्वया प्रसुप्तं परिसुप्तशक्ति-
व्रजेन तत्राखिलजीवधाम्ना ॥७॥

kālākhyaśaktiṁ pralayāvasānē
prabōdhayētyādiśatā kilādau |
tvayā prasuptaṁ parisuptaśakti-
vrajēna tatrākhilajīvadhāmnā || 8-7 ||

காலாக்²யஶக்திம் ப்ரலயாவஸானே
ப்ரபோ³த⁴யேத்யாதி³ஶதா கிலாதௌ³ |
த்வயா ப்ரஸுப்தம் பரிஸுப்தஶக்தி-
வ்ரஜேன தத்ராகி²லஜீவதா⁴ம்னா || 8-7 ||

நாராயணா,  உன் உத்தரவின் படி,  உன் சங்கல்பத்தின் படி,  பிரளயம்  மறைகிறது.  காலம்  உன் மூலம்  விழித்துக் கொண்டு தோன்றுகிறது. பிரளயத்தின்  ஆரம்பத்தில் நீ  சகல சக்திகளும் ஜீவன்களும் உன்னில் அடக்கமாக நீ  உறங்கப்போனவன் அல்லவா ?

चतुर्युगाणां च सहस्रमेवं
त्वयि प्रसुप्ते पुनरद्वितीये ।
कालाख्यशक्ति: प्रथमप्रबुद्धा
प्राबोधयत्त्वां किल विश्वनाथ ॥८॥

caturyugāṇāṁ ca sahasramēvaṁ
tvayi prasuptē punaradvitīyē |
kālākhyaśaktiḥ prathamaprabuddhā
prābōdhayattvāṁ kila viśvanātha || 8-8 ||

சதுர்யுகா³ணாம் ச ஸஹஸ்ரமேவம்
த்வயி ப்ரஸுப்தே புனரத்³விதீயே |
காலாக்²யஶக்தி꞉ ப்ரத²மப்ரபு³த்³தா⁴
ப்ராபோ³த⁴யத்த்வாம் கில விஶ்வனாத² || 8-8 ||

ஈடு இணையற்ற  பரமாத்மா,  லோகேஸ்வரா,  இவ்வாறு    ஆயிரம்  சதுர் யுகங்கள் கொண்ட ஒரு  நைமித்திக  பிரளயத்தின் போது   கண்ணா, நீ கண்ணுறங்குகிறாய்.   உனது  கால சக்தியே  உன்னை எழுப்புகிறது. சுப்ரபாதம்.

विबुध्य च त्वं जलगर्भशायिन्
विलोक्य लोकानखिलान् प्रलीनान् ।
तेष्वेव सूक्ष्मात्मतया निजान्त: -
स्थितेषु विश्वेषु ददाथ दृष्टिम् ॥९॥

vibudhya ca tvaṁ jalagarbhaśāyin
vilōkya lōkānakhilānpralīnān |
tēṣvēva sūkṣmātmatayā nijāntaḥ-
sthitēṣu viśvēṣu dadātha dr̥ṣṭim || 8-9 ||

விபு³த்⁴ய ச த்வம் ஜலக³ர்ப⁴ஶாயின்
விலோக்ய லோகானகி²லான்ப்ரலீனான் |
தேஷ்வேவ ஸூக்ஷ்மாத்மதயா நிஜாந்த꞉-
ஸ்தி²தேஷு விஶ்வேஷு த³தா³த² த்³ருஷ்டிம் || 8-9 ||

சகல ஜீவ ஆதார  காரண  ஜலத்தில்  நீ  பாம்பணை மேல் பள்ளி கொண்ட பரமானந்த ஸ்வரூபன்.  விழித்தபோது உன்னுள் சர்வ லோகமும்  அடங்கியிருப்பதை உணர்பவன்.  அவற்றை நோக்குகிறாய்.

ततस्त्वदीयादयि नाभिरन्ध्रा-
दुदञ्चितं किंचन दिव्यपद्मम् ।
निलीननिश्शेषपदार्थमाला-
संक्षेपरूपं मुकुलायमानम् ॥१०॥

tatastvadīyādayi nābhirandhrā-
dudañcitaṁ kiñcana divyapadmam |
nilīnaniśśēṣapadārthamālā-
saṅkṣēparūpaṁ mukulāyamānam || 8-10 ||

ததஸ்த்வதீ³யாத³யி நாபி⁴ரந்த்⁴ரா-
து³த³ஞ்சிதம் கிஞ்சன தி³வ்யபத்³மம் |
நிலீனநிஶ்ஶேஷபதா³ர்த²மாலா-
ஸங்க்ஷேபரூபம் முகுலாயமானம் || 8-10 ||

பரந்தாமா,  நாராயணா,  உன் நாபியிலிருந்து  ஒரு தெய்வீக தாமரைக் கொடி  எழும்புகிறது. மொட்டு விடுகிறது, அவிழ்கிறது. அதனால் தானே உனக்கு  பத்ம நாபன் என்றே பெயர்.   சகல ஜீவன்களும்  சூக்ஷ்ம ரூபத்தில் அதில் அடக்கம்.  

तदेतदंभोरुहकुड्मलं ते
कलेवरात् तोयपथे प्ररूढम् ।
बहिर्निरीतं परित: स्फुरद्भि:
स्वधामभिर्ध्वान्तमलं न्यकृन्तत् ॥११॥

Tadētadaṁbhōruhakuḍmalaṁ tē
kalēbarāttōyapathē prarūḍham |
bahirnirītaṁ paritaḥ sphuradbhiḥ
svadhāmabhirdhvāntamalaṁ nyakr̥ntat || 8-11 ||

ததே³தத³ம்போ⁴ருஹகுட்³மலம் தே
கலேப³ராத்தோயபதே² ப்ரரூட⁴ம் |
ப³ஹிர்னிரீதம் பரித꞉ ஸ்பு²ரத்³பி⁴꞉
ஸ்வதா⁴மபி⁴ர்த்⁴வாந்தமலம் ந்யக்ருந்தத் || 8-11 ||

பகவானே,  அந்த தாமரை மொட்டு உன் நாபியிலிருந்து எழும்பி,  ஜலத்திற்கு மேலே  எங்கும் சூழ்ந்திருந்த இருளை  விலக்கி ஒளிமய மாக்குகிறது.

संफुल्लपत्रे नितरां विचित्रे
तस्मिन् भवद्वीर्यधृते सरोजे ।
स पद्मजन्मा विधिराविरासीत्
स्वयंप्रबुद्धाखिलवेदराशि: ॥१२॥

samphullapatrē nitarāṁ vicitrē
tasminbhavadvīryadhr̥tē sarōjē |
sa padmajanmā vidhirāvirāsīt
svayamprabuddhākhilavēdarāśiḥ || 8-12 ||

ஸம்பு²ல்லபத்ரே நிதராம் விசித்ரே
தஸ்மின்ப⁴வத்³வீர்யத்⁴ருதே ஸரோஜே |
ஸ பத்³மஜன்மா விதி⁴ராவிராஸீத்
ஸ்வயம்ப்ரபு³த்³தா⁴கி²லவேத³ராஶி꞉ || 8-12 ||

என் ப்ரபோ,  இவ்வாறு  உன்  எல்லையற்ற சக்தியால், உன்  நாபிக்கமலத்திலிருந்து உதித்த  தாமரை இதழ்கள் மேல் ப்ரம்மா தோன்றுகிறான்.  அவன் வேதமயம்.  சர்வ சாஸ்த்ர  வேத ஸ்வரூபன்.

अस्मिन् परात्मन् ननु पाद्मकल्पे
त्वमित्थमुत्थापितपद्मयोनि: ।
अनन्तभूमा मम रोगराशिं
निरुन्धि वातालयवास विष्णो ॥१३॥

asminparātman nanu pādmakalpē
tvamitthamutthāpitapadmayōniḥ |
anantabhūmā mama rōgarāśiṁ
nirundhi vātālayavāsa viṣṇō || 8-13 |  

அஸ்மின்பராத்மன் நனு பாத்³மகல்பே
த்வமித்த²முத்தா²பிதபத்³மயோனி꞉ |
அனந்தபூ⁴மா மம ரோக³ராஶிம்
நிருந்தி⁴ வாதாலயவாஸ விஷ்ணோ || 8-13 |  

பரம தயாநிதி, பத்மநாபா,  விவரிக்கமுடியாத சக்தி கொண்ட  வேதநாயகா,  அப்போது தோன்றிய கல்பத்தின் பெயர் தான் பாத்மகல்பம்.  பிரம்மனை உருவாக்கி விட்டாய்.  ஹே  மஹா விஷ்ணு,  குருவாயூரப்பா, குட்டி நாராயணா, என்  வாதனைகளை, நோயை  அகற்றுவாயாக''